Κρατούμενοι στις ιρανικές φυλακές υφίστανται άγριους ξυλοδαρμούς, βιασμούς και ψυχολογική κακοποίηση, σύμφωνα με δεκάδες μαρτυρίες που φέρνουν στο φως τα ακραία μέσα που επιστρατεύει η Ισλαμική Δημοκρατία για να καταστείλει κάθε φωνή διαμαρτυρίας. Αν και η βαρβαρότητα του καθεστώτος είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, οι πρόσφατες αναφορές για σεξουαλική βία και εκφοβισμό αποκαλύπτουν ένα ιδιαίτερα οργανωμένο και ανησυχητικό μοτίβο δράσης.
Μαρτυρίες μέσα από τα κολαστήρια
Σε μια συγκλονιστική κατάθεση, μια γυναίκα με το ψευδώνυμο Μίνα περιέγραψε την εμπειρία της μέσα σε μία από τις διαβόητες φυλακές της χώρας:
«Με χτυπούσαν επανειλημμένα στο κεφάλι με ένα Κοράνι, τόσο δυνατά που η μύτη μου άρχισε να αιμορραγεί. Ο ανακριτής με θώπευε κάτω από τα ρούχα μου χρησιμοποιώντας χυδαία σεξουαλική γλώσσα, ενώ με απειλούσε ότι θα έφερνε τον 12χρονο γιο μου για να με κακοποιήσει σεξουαλικά, ώστε να με αναγκάσει να ομολογήσω στην τηλεόραση».
Οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι μεμονωμένες. Έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας επιβεβαιώνει ότι χιλιάδες Ιρανοί αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της σεξουαλικής βίας, με θύματα ακόμη και παιδιά 14 ετών από τις δυνάμεις που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC).
Μια τακτική με βαθιές ρίζες στο παρελθόν
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η πρακτική αυτή εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες. Ο ερευνητής και πρώην πολιτικός κρατούμενος Ιράτζ Μεσντάγκι έχει τεκμηριώσει αντίστοιχες κακοποιήσεις από τη δεκαετία του 1980, συμπεριλαμβανομένης της μαρτυρίας ενός 14χρονου αγοριού που βασανίστηκε από τον Μοχαμάντ Μεχραγίν, γνωστό ως «Σφαγέα του Εβίν», ο οποίος χρησιμοποιούσε τον βιασμό ως μέσο για να αποσπάσει τηλεοπτικές «ομολογίες».
Η ίδια μεθοδολογία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Πρόσφατα, δύο νοσηλεύτριες από καρδιολογικό κέντρο της Τεχεράνης έπεσαν θύματα ομαδικού βιασμού και βασανιστηρίων από πράκτορες ασφαλείας, επειδή παρείχαν πρώτες βοήθειες σε τραυματισμένους διαδηλωτές. Η μία εξ αυτών υπέστη τόσο σοβαρά τραύματα που χρειάστηκε να αφαιρεθεί τμήμα του εντέρου της, ενώ εξαναγκάστηκε να υπογράψει έγγραφο που απέδιδε τα τραύματά της σε «ταραχοποιούς».
Ψυχολογικός πόλεμος και λευκά κελιά
Η Σαμπνάμ Μανταντζαντέχ, η οποία πέρασε πέντε χρόνια σε ιρανικά κέντρα κράτησης, περιέγραψε τη φρίκη του να ακούς τις κραυγές των άλλων:
«Ακούς ανθρώπους να ουρλιάζουν, να κλαίνε, να παρακαλούν. Μερικές φορές φαντάζεσαι ότι είναι οι φωνές της οικογένειάς σου. Θέλουν να το ακούς για να σπάσεις ψυχολογικά».
Αντίστοιχα, η οικολόγος Νιλουφάρ Μπαγιανί κατήγγειλε 1.200 ώρες εξαντλητικών ανακρίσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων απειλήθηκε με βιασμό και θάνατο, ενώ εξαναγκάστηκε σε εξευτελιστικές πράξεις.
Οι συνθήκες κράτησης στις φυλακές Εβίν περιγράφονται ως απάνθρωπες. Η Σαΐντεχ Φατχί, που συνελήφθη κατά την εξέγερση του 2022, ανέφερε:
«Ήμασταν εννέα γυναίκες σε ένα δωμάτιο δύο επί τέσσερα μέτρα. Χωρίς παράθυρα. Τα φώτα δεν έσβηναν ποτέ. Έπρεπε να χτυπάμε ένα κουδούνι και να μας δένουν τα μάτια απλώς και μόνο για να πάμε στην τουαλέτα. Δεν ξέραμε αν ήταν μέρα ή νύχτα».
Η έξαρση μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί
Η χρήση σεξουαλικής βίας εντάθηκε κατακόρυφα κατά τη διάρκεια των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν μετά τον θάνατο της 22χρονης Μαχσά Αμινί υπό αστυνομική κράτηση. Η Διεθνής Αμνηστία κατέγραψε μαρτυρίες από τουλάχιστον 45 επιζώντες (άνδρες, γυναίκες και παιδιά).
Ένα από τα θύματα, ο Φαρζάντ, περιέγραψε πώς υπέστη ομαδικό βιασμό μέσα σε κλούβα της αστυνομίας, αφού πρώτα δέχτηκε ηλεκτροσόκ και ξυλοδαρμό που του προκάλεσε κατάγματα στη μύτη και τα δόντια.
Η κατάσταση είχε προκαλέσει τέτοιο τρόμο στην κοινή γνώμη το 2022, ώστε κυκλοφορούσαν προειδοποιήσεις προς τους γονείς να δίνουν στα κορίτσια τους αντισυλληπτικά χάπια πριν κατέβουν στις διαδηλώσεις, λόγω του ορατού κινδύνου βιασμού σε περίπτωση σύλληψης.
Διεθνής καταδίκη
Η Νարգκές Μοχαμαντί, η φυλακισμένη ακτιβίστρια και κάτοχος Βραβείου Νόμπελ, επιβεβαίωσε μέσω επιστολής της από τις φυλακές ότι οι κρατούμενες υφίστανται συστηματική κακοποίηση. Παράλληλα, ανεξάρτητη εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ επιβεβαίωσε περιστατικά ομαδικών βιασμών και εξαναγκαστικής γύμνωσης των συλληφθέντων.
Η Διεθνής Αμνηστία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η σεξουαλική βία χρησιμοποιείται σκόπιμα και συστηματικά από τις ιρανικές αρχές ως όπλο για να καμφθεί το ηθικό της νεολαίας, να εξευτελιστούν οι διαδηλωτές και να αποσπαστούν διά βίας ψευδείς ομολογίες.
