Να πω τη μαύρη αλήθεια, την ευχαριστήθηκα την πανωλεθρία του Ακύλα. Πανωλεθρία τρόπος του λέγειν, βέβαια. Ή μάλλον, πανωλεθρία με βάση αποκλειστικά και μόνο τα μέτρα των social media και των γραφείων στοιχημάτων, που πριν τον διαγωνισμό τον είχαν αναδείξει ως τον άξιο διάδοχο και αδιαμφισβήτητο συνεχιστή του Τζόνι Λόγκαν και των ΑΒΒΑ.
Όχι, δεν το λέω από χαιρεκακία, ούτε επειδή έχω κάτι με το παιδί – το αντίθετο μάλιστα. Ο Σερραίος είναι συμπαθέστατος και απέδειξε πάνω στη σκηνή πως είναι μαχητής πολύ πιο σκληρός από την αφράτη κρέμα μπουγάτσας για την οποία φημίζεται η πατρίδα του.
Η επιστροφή στην αυθεντική μελωδία
Το ευχαριστήθηκα γιατί, επιτέλους, μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Είδαμε ζωντανά μπροστά μας την απτή απόδειξη ότι το πραγματικό μέτρο της μουσικής και της καλλιτεχνικής δημιουργίας παραμένει το πηγαίο ταλέντο, η έμπνευση και η καθαρή μελωδία.
Όλοι νόμιζαν πως το TikTok και η απολυταρχική επίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αρκούσαν για να καθίσουν ένα «άρτσι-μπούρτσι» κομμάτι, όπως το «Ferto» (και τόσα άλλα παρόμοια πριν από αυτό), απαλά στον θρόνο της Ευρώπης. Ευτυχώς, η πραγματικότητα μας διέψευσε.
Κάποια στιγμή, το αυτί του μέσου ακροατή μπουκώνει και στομώνει. Και τότε, ένα τραγούδι «παλιομοδίτικα» απλό, ένα κομμάτι κανονικό, με αρχή, μέση και τέλος –όπως αυτό της Βουλγαρίας– έρχεται για να επαναφέρει τις αισθήσεις μας σε ισορροπία. Λειτουργεί σαν αντίδοτο μετά το οπτικό τσουνάμι των pixels και των ψηφιακών ειδώλων που φωτοβολούν μανιωδώς στην οθόνη σου, φτάνοντάς σε ένα βήμα πριν το επιληπτικό σοκ.
Το να περιμένεις από το TikTok να αναπληρώσει όσα λείπουν από τη μουσική σου είναι σαν να περιμένεις από μια νερόβραστη σούπα να αποκτήσει γκουρμέ γεύση επειδή απλώς της πέταξες μέσα έναν έτοιμο ζωμό λαχανικών.
Από τη Eurovision στην Πολιτική: Η ψευδαίσθηση του TikTok
Εννοείται, βέβαια, πως το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τον Ακύλα ή αποκλειστικά το real estate της Eurovision.
Το ίδιο ακριβώς σκηνικό βλέπουμε να επαναλαμβάνεται και στην πολιτική σκηνή. Από τον Μητσοτάκη μέχρι τον Ανδρουλάκη (και όλους τους υπόλοιπους της σειράς), βλέπουμε αρχηγούς να επιστρατεύουν ανόητα «μπλινκ» και «ποπ» ηχητικά εφέ την ώρα που αμολάνε την πολιτική τους παρόλα στο TikTok. Όλα θυσία στον βωμό μιας δήθεν μοντερνιάς, μιας επιφανειακής επικοινωνίας που στερείται ουσίας, επιχειρημάτων και βάθους.
Όσο για μένα; Ως ελάχιστο φόρο τιμής στο φετινό «Βατερλό», θα πατήσω ξανά το play και θα ακούσω για μια ακόμα φορά το Waterloo των ABBA. Το κομμάτι που άλλαξε για πάντα την ευρωπαική pop.
Γιώργος Κυπαρίσσης
