Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, χιλιάδες σπίτια στην Ελλάδα κινούνται στον ρυθμό των Πανελληνίων εξετάσεων. Άγχος, αγωνία, ξενύχτια, προσδοκίες, φόβος. Παιδιά που προσπαθούν να αντέξουν την πίεση μιας ηλικίας που από μόνη της είναι ήδη δύσκολη, κουβαλώντας πολλές φορές στους ώμους τους πολύ περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, ξεχνάμε συχνά κάτι πολύ σημαντικό. Ότι πίσω από τους βαθμούς και τα αποτελέσματα υπάρχουν άνθρωποι. Παιδιά δεκαεπτά και δεκαοχτώ χρονών που δεν δίνουν απλώς εξετάσεις. Δίνουν καθημερινά μάχη με την ανασφάλεια, την ανάγκη να αποδείξουν την αξία τους, τον φόβο μήπως απογοητεύσουν τους γονείς τους ή νιώσουν πως “δεν τα κατάφεραν”.
Γι’ αυτό και το γράμμα του πατέρα Λίβυου παραμένει μέχρι σήμερα τόσο σπουδαίο και τόσο διαχρονικό. Γιατί δεν μιλά μόνο για μια αποτυχία στις Πανελλήνιες. Μιλά για κάτι βαθύτερο. Για την άνευ όρων αγάπη. Για έναν γονιό που βρήκε τη δύναμη να αγκαλιάσει το παιδί του ακριβώς τη στιγμή που εκείνο πιθανόν αισθανόταν πως απέτυχε.
Η «επανάσταση» της αποδοχής σε μια κοινωνία επιδόσεων
Σε μια κοινωνία που έχει μάθει να πανηγυρίζει τις επιτυχίες, το να πεις δημόσια “μπράβο” στο παιδί σου επειδή δεν πέρασε σε κάποια σχολή, μοιάζει σχεδόν επαναστατικό. Κι όμως, ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα που μπορούμε να δώσουμε σήμερα στα παιδιά μας. Ότι η ζωή δεν τελειώνει σε μια αίθουσα εξετάσεων. Ότι ένας βαθμός δεν μπορεί να καθορίσει την αξία, το μέλλον ή την ψυχή ενός ανθρώπου.
Οι περισσότεροι ενήλικες, αν κοιτάξουν πίσω, θα θυμηθούν στιγμές που κάποτε έμοιαζαν με καταστροφή και τελικά έγιναν η αφορμή για να αλλάξει η ζωή τους προς κάτι καλύτερο. Τότε δεν το ήξεραν. Τότε πονούσαν. Αλλά η ζωή συχνά γράφει αλλιώς τις ιστορίες απ’ ό,τι τις έχουμε φανταστεί.
Ίσως λοιπόν αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα παιδί αυτές τις μέρες δεν είναι άλλη πίεση. Ίσως χρειάζεται να ξέρει πως ό,τι κι αν συμβεί, όταν επιστρέψει σπίτι του θα βρει μια αγκαλιά και όχι μια ετυμηγορία.
| Τι χρειάζεται ο μαθητής | Τι πρέπει να αποφεύγει ο γονιός |
| Αίσθηση ασφάλειας: Να γνωρίζει ότι το σπίτι του είναι ένα καταφύγιο αποδοχής. | Συγκρίσεις: Η σύγκριση με τις επιδόσεις άλλων παιδιών αυξάνει την ενοχή. |
| Αποσύνδεση αξίας-βαθμού: Ο βαθμός δείχνει την επίδοση της στιγμής, όχι την ευφυΐα. | Μεταφορά απωθημένων: Το παιδί δεν είναι υπεύθυνο να εκπληρώσει τα όνειρα των γονιών του. |
| Ενθάρρυνση για εναλλακτικές: Η ζωή είναι γεμάτη δεύτερες ευκαιρίες και διαφορετικές επιλογές. | Κλίμα δικαστηρίου: Η απόδοση ευθυνών μετά τα αποτελέσματα προκαλεί τραύματα. |
Ακολουθεί το συγκλονιστικό γράμμα του πατέρα Λίβυου προς τον γιο του. Ένα κείμενο που αξίζει να διαβαστεί ξανά — όχι μόνο από μαθητές, αλλά κυρίως από γονείς.
Το γράμμα του πατέρα Λίβυου προς τον γιο του
«Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων 2017.
Συγχαρητήρια στον τρίτο γιο μου τον Αλέξανδρο!!!
Δεν πέρασε Πουθενά!!!
Μπράβο που “απέτυχε”. Μια χαρά.
Κι αν πετύχαινε πάλι μπράβο θα του έλεγα γιατί ήθελε πολύ τη σχολή της Πληροφορικής. Αλλά και τώρα που δεν τα κατάφερε, είναι όλα όμορφα. Και είμαι το ίδιο περήφανος γι’ αυτόν, και στην επιτυχία μα ιδιαιτέρως στην αποτυχία του.
Οι μεγάλες στιγμές στη ζωή μας συγγενεύουν με μεγάλες ατυχίες και αποτυχίες.
Όταν μικρέ μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω τη ζωή σου και πλέον θα έχεις ώριμα μάτια, θα δεις ότι τα λάθη, οι ήττες και οι αποτυχίες σε προχώρησαν μπροστά και σε ώθησαν για κάτι άλλο που ήξερε ο Θεός μα εσύ τότε ούτε καν φανταζόσουν.
Ο Steve Jobs είχε πει σε αποφοίτους: “Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αποτυχία. Αποτυχία είναι απλά η ζωή που προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση…”
Γι’ αυτό θέλω να σου πω ότι δεν είμαι περήφανος μόνο στις επιτυχίες σου μα και στις φαινομενικές ήττες σου, γιατί αγαπώ αυτό που είσαι και όχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είσαι.
Και γιατί αγαπώ εσένα, με όλα τα σημάδια της διαδρομής σου.
Να θυμάσαι μικρέ, ότι στα λάθη μας μαθαίνουμε και ότι για να φτάσεις στον παράδεισο θα χρειαστεί να περάσεις πολλές φορές από την κόλαση.
Καλό ταξίδι ζωής…
Σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι.»
