Πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια…
Το συνειδητοποιείς ένα βράδυ που όλα γύρω σου σωπαίνουν. Το σπίτι είναι ήσυχο, δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχουν παιδικά γέλια, ούτε κάποιος να σε ρωτήσει αν είσαι καλά. Μόνο εσύ, ο καναπές, και ο ήχος του ρολογιού που θυμίζει πως ο χρόνος δεν σταματά ποτέ.
Δεν έχω κάνει τη δική μου οικογένεια, δεν έχω παιδιά. Και όσο μεγαλώνω, ο φόβος για τη μοναξιά και αυτή η σκέψη επιστρέφουν όλο και πιο συχνά. Ο χρόνος πια τρέχει πιο γρήγορα — πιο ύπουλα. Δεν τον προλαβαίνω. Μόνο τον βλέπω να φεύγει, παίρνοντας μαζί του ανθρώπους, ευκαιρίες, στιγμές που νόμιζα πως θα κρατήσουν για πάντα.
Το κυνήγι της καριέρας και οι άνθρωποι που «προσπεράσαμε»
Πάντα κυνηγούσα την καριέρα. Τα λεφτά, τη δόξα, το επόμενο βήμα. Ήθελα να φτάσω κάπου — δεν ήξερα πού ακριβώς, αλλά ήθελα να φτάσω. Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτό το ασταμάτητο κυνήγι, άφησα πίσω μου πράγματα που δεν αγοράζονται με κανένα αντίτιμο.
Γιατί όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνεις πως εκείνοι στους οποίους έδωσες τον λιγότερο χρόνο σου, ήταν τελικά οι πιο σημαντικοί. Δεν είχαν σχέση με νούμερα, συνεργασίες, «πρέπει» και επαγγελματικούς στόχους. Ήταν απλώς άνθρωποι. Οι άνθρωποι που σε αγαπούσαν χωρίς προϋποθέσεις. Κι ίσως αυτοί οι άνθρωποι, επειδή δεν πήραν από σένα αυτά που ζητούσαν, να σε προσπέρασαν, να κουράστηκαν και να έφυγαν…
Και τότε έρχεται αυτή η σκέψη — σιωπηλή, αλλά κοφτερή:
«Θα μείνω μόνος; Θα γεράσω μόνος μου; Μήπως τελικά έχω μείνει τελευταίος σε ένα πάρτι που κάποτε είχε μουσική, φώτα και φωνές — κι όλοι σιγά σιγά έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους μόνο τον απόηχο;»
Η εύθραυστη αξία της φιλίας
Ίσως… Αλλά μετά σκέφτομαι, υπάρχουν και οι φίλοι. Κι είναι αλήθεια πως, μερικές φορές, αυτό μοιάζει αρκετό.
Όμως και οι φίλοι… μεγαλώνουν κι αυτοί! Κάνουν οικογένειες, αποκτούν άλλες προτεραιότητες, χάνονται πίσω από απαιτητικά προγράμματα, σχολεία και υποχρεώσεις. Κι εσύ, όσο κι αν χαίρεσαι πραγματικά για τη ζωή τους, δεν μπορείς να μην νιώσεις εκείνο το μικρό, αδιόρατο κενό.
Είναι η σιωπή που απλώνεται όταν θέλεις να πάρεις τηλέφωνο κάποιον για να μιλήσεις, και συνειδητοποιείς ότι μάλλον έχει αποκοιμηθεί αγκαλιά με το παιδί του από τις εννιάμιση το βράδυ.
Και τότε αναρωτιέσαι ξανά:
- Θα έχω άραγε κάποιον να μου κρατήσει το χέρι στα δύσκολα;
- Ή θα είμαι εντελώς μόνος μου στο τέλος, να αναπολώ τα γέλια, τα ξενύχτια, τις βαθιές κουβέντες στα παγκάκια και εκείνο το αυθόρμητο «έλα ρε, πάμε για ένα ποτό»;
Η φιλία, όσο κι αν είναι δεσμός ιερός, είναι ταυτόχρονα και ευάλωτος. Δεν έχει συμβόλαιο, δεν έχει νομική υποχρέωση. Έχει μόνο εκείνη τη λεπτή, σχεδόν άυλη συμφωνία: «Θα είμαι εδώ όσο μπορώ». Και μερικές φορές… απλώς δεν μπορούν. Όχι από κακία, αλλά γιατί η ίδια η ζωή τραβάει τους ανθρώπους σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
Το φως που τρεμοπαίζει αλλά δεν σβήνει
Όμως υπάρχουν στιγμές που, χωρίς να το περιμένεις, χτυπά το τηλέφωνο. Ακούς μια γνώριμη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής να σου λέει: «Θυμάσαι τότε…;»
Και εκεί, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ο χρόνος σβήνει. Ξαναγίνεσαι παιδί, ξαναγελάς, ξαναζείς. Κι ας ξέρεις πως μετά μπορεί να μεσολαβήσουν πάλι μήνες σιωπής. Αυτό είναι η φιλία — ένα φως που δεν σβήνει ποτέ τελείως, ακόμα κι αν τρεμοπαίζει στο σκοτάδι.
Συμφιλίωση με τον καθρέφτη: Δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος
Κι έπειτα, όταν ησυχάζουν όλα, μένεις εσύ. Με τον εαυτό σου. Με τις σκέψεις σου. Με τις επιλογές σου.
Και τότε είναι που καταλαβαίνεις το μεγάλο μυστικό: Αν τα έχεις βρει με αυτόν που βλέπεις στον καθρέφτη, δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος.
Αν μπορείς να σταθείς δίπλα στον εαυτό σου με καλοσύνη, αν συγχωρείς τα λάθη του παρελθόντος, αν αγαπάς αυτό που έχεις γίνει σήμερα — τότε έχεις ήδη τη μεγαλύτερη και πιο πιστή συντροφιά που θα μπορούσες ποτέ να ζητήσεις.
Γιατί στο τέλος, δεν μετράει τόσο το ποιος θα βρεθεί να σου κρατήσει το χέρι∙ μετράει να μπορείς εσύ ο ίδιος να σταθείς όρθιος στα πόδια σου, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος δίπλα σου. Να χαμογελάς ήρεμα, να ξέρεις ποιος είσαι και να λες ψιθυριστά μέσα σου:
«Δεν τα έκανα όλα σωστά… αλλά ήμουν πάντα εγώ!»
Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι ο πιο όμορφος και λυτρωτικός τρόπος να μη γεράσεις ποτέ πραγματικά μόνος.
