Το τηλέφωνό μου χτυπάει αυτές τις ώρες με την ίδια σχεδόν ερώτηση: «Θα βγεις να μιλήσεις για την Άννα και τον Νίκο;». Καταλαβαίνω το ενδιαφέρον, καταλαβαίνω τη δημοσιογραφική ανάγκη να αναζητηθούν πρόσωπα που τους γνωρίζουν, όμως κάθε φορά που καλούμαι να σχολιάσω τη μεταξύ τους αντιπαράθεση, σκέφτομαι πόσο εύκολα μια προσωπική σχέση μπορεί να μετατραπεί σε τηλεοπτικό υλικό και μια κουβέντα εμπιστοσύνης σε τίτλο που θα ταξιδέψει παντού.
Η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας είναι φίλοι μου. Τους αγαπώ και τους εκτιμώ, τον καθένα με τον χαρακτήρα του, τις ιδιαιτερότητές του και τη δική του θέση στη ζωή μου. Ακριβώς γι’ αυτό, δεν θέλω να γίνω ένας ακόμη άνθρωπος που θα εμφανιστεί δημόσια για να μοιράσει δίκιο και άδικο. Η εμπιστοσύνη που μου έχουν δείξει με δεσμεύει, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που κάθε λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα υπέρ του ενός ή εναντίον του άλλου.
Δεν θεωρώ ότι αυτή η επιλογή με τοποθετεί πάνω από όσους σχολιάζουν, ούτε ότι η φιλία μου μαζί τους μου δίνει κάποιο αποκλειστικό δικαίωμα να μιλάω. Ο καθένας μπορεί να έχει άποψη για όσα δημοσιοποιούνται, να συμφωνεί, να διαφωνεί και να θέτει ερωτήματα. Οι δημόσιες τοποθετήσεις υπόκεινται σε κριτική, ακόμη κι όταν προέρχονται από ανθρώπους που αγαπάμε. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από τη βεβαιότητα ότι γνωρίζουμε όλα όσα προηγήθηκαν και μπορούμε να εξηγήσουμε τα κίνητρα, τα αισθήματα και τις προθέσεις τους.
Εκεί δυσκολεύομαι με όσα βλέπω και ακούω. Στην ευκολία με την οποία μια ανακοίνωση γίνεται πλήρης περιγραφή ενός χαρακτήρα και μια σύγκρουση μετατρέπεται σε ερμηνεία μιας ολόκληρης ζωής. Μέσα σε λίγες ώρες εμφανίζονται άνθρωποι έτοιμοι να εξηγήσουν ποιος ήταν πάντοτε έτσι, ποιος άλλαξε, ποιος χρησιμοποίησε ποιον και τι κρυβόταν πίσω από κάθε προηγούμενη στιγμή τους. Αναρωτιέμαι πόση από αυτή τη σιγουριά στηρίζεται σε πραγματική γνώση και πόση στην ανάγκη να ακουστεί μια εντυπωσιακή ατάκα.
Ξέρω καλά τον χώρο των μέσων και δεν εκπλήσσομαι από την έκταση που παίρνει το θέμα. Η Άννα και ο Νίκος έχουν απασχολήσει το κοινό επί δεκαετίες, έχουν δημιουργήσει τραγούδια που μπήκαν στα σπίτια μας και έχουν συνδέσει την κοινή τους πορεία με τις αναμνήσεις πολλών ανθρώπων. Είναι απολύτως αναμενόμενο να υπάρχει ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, χρειάζεται ακρίβεια, και η ταχύτητα με την οποία σχολιάζουμε δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη για όσα λέμε.Τις προηγούμενες ημέρες έγραψα με ενθουσιασμό για την Άννα και μίλησα με θαυμασμό για τον Νίκο. Όσα ένιωσα για τη μουσική και την καλλιτεχνική τους παρουσία εξακολουθούν να ισχύουν. Δεν χρειάζεται να ξαναγράψω τις αναμνήσεις μου επειδή σήμερα βρίσκονται σε αντιπαράθεση, ούτε να αποκηρύξω τη συγκίνηση που μου έχουν προσφέρει. Μπορώ να αναγνωρίζω την αξία του έργου τους και ταυτόχρονα να παρακολουθώ με στενοχώρια αυτή την εξέλιξη, χωρίς να χρησιμοποιώ τον θαυμασμό μου ως απάντηση σε όσα υποστηρίζει οποιαδήποτε πλευρά.
Γιατί και αυτό έχει σημασία: η μεγάλη κοινή τους διαδρομή δεν αποτελεί λόγο να υποβαθμιστούν όσα λέγονται σήμερα. Η ιστορία τους δεν ακυρώνει τη σοβαρότητα μιας διαφωνίας, όπως και μια διαφωνία δεν αρκεί για να ακυρώσει ολόκληρη την ιστορία τους. Μπορούμε να αφήσουμε χώρο και για τις δύο αυτές αλήθειες, χωρίς να απαιτούμε από κάθε φίλο, συνεργάτη ή ακροατή να διαλέξει αμέσως στρατόπεδο.
Δεν γνωρίζω πώς θα εξελιχθεί η σχέση τους και δεν θα επιχειρήσω να προβλέψω αν θα ξαναβρούν έναν κοινό δρόμο. Αυτό αφορά τους ίδιους και τις αποφάσεις τους. Δεν θα τους υποδείξω δημόσια τι πρέπει να αισθανθούν ή τι οφείλουν να κάνουν για χάρη της εικόνας τους, του κοινού τους ή όσων θα θέλαμε εμείς να συνεχίσουν να συμβολίζουν.Η δική μου απόφαση είναι να σεβαστώ και τους δύο, κρατώντας όσα μου έχουν εμπιστευτεί εκεί όπου ανήκουν. Αν η παρουσία μου μπορεί να τους είναι χρήσιμη, προτιμώ να είμαι διαθέσιμος προσωπικά. Όταν κλείσουν οι κάμερες και περάσουν οι τίτλοι, θα παραμείνουν δύο άνθρωποι που υπήρχαν στη ζωή μου πριν από αυτή την αντιπαράθεση απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους θέλω να μπορώ να σταθώ με την ίδια καθαρότητα και μετά…
Μάκης Πουνέντης
