Χτίζοντας τη ζωή μου, φοβήθηκα πολλές φορές ότι τη χάνω…

Για πολλά χρόνια πίστευα ότι η ζωή μου θα αλλάξει όταν έρθει η μεγάλη ευκαιρία.
Η μεγάλη συνεργασία.
Η μεγάλη επιτυχία.
Η μεγάλη αναγνώριση.
Ζούσα με την αίσθηση ότι κάπου πιο μπροστά με περίμενε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Ότι χρειαζόταν απλώς να φτάσω σε έναν συγκεκριμένο προορισμό και τότε όλα θα έμπαιναν στη θέση τους.
Μόνο που η ζωή δεν λειτούργησε ποτέ έτσι.
Γιατί κάθε φορά που έφτανα σε έναν στόχο, εμφανιζόταν αμέσως ο επόμενος. Κι όταν έκλεινε ένας κύκλος, άνοιγε ένας καινούργιος.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι περνούσα περισσότερο χρόνο κοιτάζοντας το επόμενο βουνό παρά τη διαδρομή που είχα ήδη διανύσει.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε οι άνθρωποι.
Συνηθίζουμε τόσο πολύ το τρέξιμο, ώστε ξεχνάμε να κοιτάξουμε πίσω και να δούμε πόσο δρόμο έχουμε ήδη διανύσει.
Όμως δεν είναι μόνο αυτό.
Υπάρχει και κάτι για το οποίο μιλάμε πολύ λιγότερο.
Το κόστος.
Γιατί κάθε επιλογή έχει ένα τίμημα.
Κάθε όνειρο.
Κάθε στόχος.
Κάθε φιλοδοξία.
Κι όσο περισσότερο παλεύεις για κάτι, τόσο περισσότερο αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα, τουλάχιστον όχι ταυτόχρονα.
Υπήρξαν περίοδοι στη ζωή μου που ξυπνούσα όταν άλλοι κοιμούνταν.
Περίοδοι που δούλευα όταν άλλοι ξεκουράζονταν.
Περίοδοι που έλεγα «δεν μπορώ σήμερα» σε ανθρώπους που αγαπούσα, γιατί έπρεπε να τελειώσω κάτι που θεωρούσα σημαντικό.
Και ναι, υπήρξαν βράδια που γύρισα σπίτι και αναρωτήθηκα αν άξιζε τελικά όλη αυτή η προσπάθεια.
Γιατί πολλές φορές το τίμημα της διαδρομής ήταν η μοναξιά.
Η σιωπή ενός άδειου σπιτιού.
Οι στιγμές που δεν έζησες.
Οι άνθρωποι που απομακρύνθηκαν.
Οι γιορτές που έχασες.
Οι έξοδοι που ανέβαλες.
Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται μια δύσκολη ερώτηση:
«Μήπως χάνω τη ζωή ενώ προσπαθώ να τη χτίσω;»
Το παράξενο είναι ότι μεγαλώνοντας κατάλαβα πως αυτό το ερώτημα δεν ανήκει μόνο σε εμένα.
Το κουβαλά ο επιχειρηματίας που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την εταιρεία του.
Το κουβαλά ο γονιός που δουλεύει ασταμάτητα για να προσφέρει περισσότερα στα παιδιά του.
Το κουβαλά ο καλλιτέχνης που δημιουργεί χωρίς να ξέρει αν θα δικαιωθεί ποτέ.
Το κουβαλά κάθε άνθρωπος που κυνηγά κάτι μεγαλύτερο από την άνεσή του.
Όλοι, αργά ή γρήγορα, βρισκόμαστε μπροστά στην ίδια ερώτηση.
«Αξίζει;»
Δεν ξέρω αν υπάρχει μία απάντηση που να ταιριάζει σε όλους.
Ξέρω όμως τι έχω καταλάβει για τον εαυτό μου.
Οι πιο σημαντικές μάχες της ζωής δεν κερδίζονται μπροστά στα φώτα.
Κερδίζονται αθόρυβα.
Όταν κανείς δεν σε χειροκροτεί.
Όταν κανείς δεν σε βλέπει.
Όταν είσαι μόνος με τις αμφιβολίες σου και παρ’ όλα αυτά αποφασίζεις να συνεχίσεις.
Εκεί χτίζεται η αντοχή.
Εκεί χτίζεται ο χαρακτήρας.
Εκεί χτίζεται ο άνθρωπος.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσαν τα χρόνια.
Κάποτε πίστευα ότι χτίζω μια καριέρα.
Σήμερα καταλαβαίνω ότι, χωρίς να το ξέρω, χτίζω έναν άνθρωπο.
Τον εαυτό μου.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο έργο που θα αφήσουμε όλοι πίσω μας.