H φράση του 89χρονου παπού “τώρα θα με δείξουν τα κανάλια” τα λέει όλα. Πολύ προτού εμφανιστούν τα social media, οι influencers της προηγούμενης γενιάς πόσταραν το story τους μέσα από τη μαζικότητα του τηλεοπτικού τοπίου. Η άγνοια του Ιnstagram δεν εμπόδισε τον υπερήλικα να γίνει viral, μπουκάροντας στο Δημόσιο κτίριο με τα καρυοφίλια του σαν τον Σβαρτσενέγγερ στον Εξολοθρευτή, με σκοπό να προσφέρει απλόχερα θέαμα, σε ρόλο κινηματογραφικού τιμωρού.
Αυτό που σού μένει όμως, πέρα από την διεστραμμένη κινηματογραφική διάσταση του πράγματος, είναι η ανατριχιαστική ομοιότητα του περιστατικού με εκείνα που συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Οπου ο κάθε παράφρονας ζώνεται τα φυσεκλίκια του και ορμά με αυταπάρνηση για να σκοτώσει ή να σκοτωθεί σε υπηρεσίες, συγκεντρώσεις, σχολεία, οργανισμούς. Γνωρίζοντας πως οι πιθανότητες να περάσει αβρόχοις ποσί από το πεδίο είναι μηδαμινές. Ζωές με αντάλλαγμα ένα αιματηρό statement.
Αυτή η μουτζαχεντινοποίηση της κοινωνίας, με τον κάθε παράφρονα εγκληματία να αναγορεύεται σε αυτόκλητο δικαστή/τιμωρό/μάρτυρα δείχνει να φουντώνει όσο το κράτος γίνεται αποστασιοποημένο και απρόσωπο. Δεν είναι η μόνη αιτία εννοείται, αλλά σίγουρα μια από τις κυριότερες.
Από την στιγμή που το κράτος του γκισέ έγινε κράτος του Gov, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν βρει μπελά. Η έλλειψη ενσυναίσθησης χτυπά περίεργα τα εγκεφαλικά νεύρα. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα ένα ζευγάρι τα έκανε γυαλιά καρφιά σε δημόσια υπηρεσία στη Βόρεια Ελλάδα. Τα περιστατικά των τσαμπουκαλεμένων είναι σχεδόν καθημερινά, απλά δεν παίρνουν δημοσιότητα γιατί λύνονται με εκεχειρία στο παραπέντε.
Και τα αυξημένα μέτρα προστασίας -απαραίτητα εννοείται- που πρέπει να εφαρμοστούν, έστω και τόσο καθυστερημένα, δε θα ηρεμήσουν τα νεύρα. Το πρόβλημα πηγάζει από αλλού. Κι όσο δεν υπάρχουν λύσεις, τόσο οι σφαίρες γίνονται περισσότερες…
