«Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει»: Το τελείωσα και το άρχισα ξανά!

Υπάρχουν βιβλία που τα τελειώνεις και τα αφήνεις στο ράφι. Και υπάρχουν εκείνα που σε κάνουν να επιστρέψεις αμέσως στην πρώτη σελίδα. Το «Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει» του Miguel Ángel Montero ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Το δικό μου αντίτυπο μάλλον θα χρειαστεί αντικατάσταση. Έχει ήδη τόσες υπογραμμίσεις, σημειώσεις και τσακισμένες σελίδες, που δύσκολα θα μπορούσε να επιστρέψει ευπρεπώς στη βιβλιοθήκη. Μόλις τελείωσα το «Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει» του Miguel Ángel Montero, γύρισα στην πρώτη σελίδα και άρχισα πάλι να διαβάζω.

Ήθελα αυτή τη φορά να σταθώ περισσότερο, να κρατήσω σκέψεις, να καταγράψω όσα μου γεννούσε. Κάπως έτσι καταλαβαίνω πόσο με έχει αγγίξει ένα βιβλίο: από την ανάγκη μου να συνεχίσω τη συζήτηση μαζί του.

Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει: Μια ιστορία για τις δεύτερες ευκαιρίες

Ο Μάρκος έχει φτάσει στο σημείο να μη βλέπει κανέναν λόγο να συνεχίσει τη ζωή του. Μια συνάντηση με έναν άγνωστο διακόπτει την απόφασή του να αυτοκτονήσει και γίνεται αφετηρία ενός ταξιδιού στο Μονοπάτι του Σαντιάγο, στην Ισπανία και όχι στη Χιλή!

Στη διάρκεια επτά ημερών, αρχίζει να επανεξετάζει όσα θεωρούσε δεδομένα, όσα έχασε και όσα εξακολουθεί να έχει μπροστά του.

Πρόκειται για μια ιστορία προσωπικής αφύπνισης, που μου θύμισε έντονα ένα άλλο αγαπημένο μου βιβλίο, το «Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του» του Ρόμπιν Σάρμα. Αναγνώρισα εκείνη την αίσθηση οικειότητας που δημιουργεί μια αφήγηση όταν σε οδηγεί σε ουσιαστικά ερωτήματα με απλές λέξεις.

Διαβάζεις χωρίς δυσκολία, αλλά συχνά σταματάς, επειδή κάτι που μόλις συνάντησες στη σελίδα αφορά πολύ περισσότερο τη δική σου ζωή απ’ όσο περίμενες.

Τι με κέρδισε περισσότερο στο βιβλίο του Miguel Ángel Montero

Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο στον Montero είναι η προσιτή, ανεπιτήδευτη γραφή του και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει θέματα που έχουν πραγματικό βάρος: ο φόβος, η απώλεια, οι προτεραιότητες, η αξία που αποδίδουμε στους ανθρώπους και στα πράγματα.

Μέσα από την ιστορία του Μάρκου, βρέθηκα να σκέφτομαι πού ξοδεύουμε τον χρόνο μας και πόσο συχνά επιμένουμε σε σχέσεις, επιδιώξεις και καταστάσεις που μας εξαντλούν.

Πόση ενέργεια δίνουμε για να διατηρήσουμε κάτι που, αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, έχουμε πάψει προ πολλού να επιθυμούμε;

Πόσες φορές συνεχίζουμε από συνήθεια, επειδή φοβόμαστε την αλλαγή ή επειδή έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι είναι πολύ αργά για να κάνουμε μια διαφορετική επιλογή;

Η απλότητα που σε κάνει να σταματάς και να σκέφτεσαι

Η απλότητα του βιβλίου ήταν για μένα η μεγάλη του δύναμη. Οι σκέψεις του έβρισκαν χώρο να μείνουν, επειδή μπορούσα να τις συνδέσω με συγκεκριμένα πρόσωπα, επιλογές και στιγμές.

Με έκανε να αναρωτηθώ πόσο περιπλέκουμε μόνοι μας την καθημερινότητα, πόσο απομακρυνόμαστε από όσα μας ευχαριστούν και ύστερα δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε τι ακριβώς αναζητούσαμε.

Ίσως τελικά να μην είναι πάντα απαραίτητο να ανατρέψουμε τα πάντα στη ζωή μας. Μερικές φορές αρκεί να κοιτάξουμε διαφορετικά όσα ήδη έχουμε, να αναγνωρίσουμε τι μας κουράζει και να δώσουμε περισσότερο χώρο σε εκείνα που εξακολουθούν να έχουν νόημα για εμάς.

Αυτή η ανάγκη για μια διαφορετική ματιά μού θύμισε και το «Μάνγκο και Αλάτι» της Πάολας Ανδριωτάκη, ένα βιβλίο που προσεγγίζει την απώλεια, την αυτογνωσία και τις γενναίες αρχές μέσα από μια διαφορετική, αλλά εξίσου ανθρώπινη διαδρομή.

Μπορείς πραγματικά να αλλάξεις μέσα σε επτά ημέρες;

Η αλλαγή μέσα σε επτά ημέρες ανήκει, βέβαια, στη συμπύκνωση της αφήγησης. Η πραγματική απόγνωση έχει βάθος και η αντιμετώπισή της απαιτεί συχνά χρόνο και στήριξη.

Διάβασα, όμως, αυτή τη διαδρομή ως μια παραβολή για τη δυνατότητα να μετακινηθεί το βλέμμα μας, ακόμη κι όταν νιώθουμε ότι όλα γύρω μας έχουν οριστικά κλείσει.

Δεν χρειάζεται να θεωρήσουμε ότι μια συζήτηση ή μια εβδομάδα αρκεί για να λύσει κάθε πρόβλημα. Αυτό που κρατώ είναι η ιδέα ότι μια διαφορετική συνάντηση, μια σκέψη ή μια ερώτηση μπορεί να γίνει η αρχή για να εξετάσουμε ξανά όσα θεωρούσαμε αμετάβλητα.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο ουσιαστικές λειτουργίες ενός βιβλίου: να μην προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, αλλά να μας βοηθά να διατυπώσουμε ερωτήματα που αποφεύγαμε να θέσουμε στον εαυτό μας.

Γιατί θα το πρότεινα ακόμη και σε ανθρώπους που δεν διαβάζουν συχνά

Έχω ήδη χαρίσει το βιβλίο σε πέντε φίλους μου. Ήθελα να μοιραστώ μαζί τους την εμπειρία της ανάγνωσής του, να δω πού θα σταματήσουν εκείνοι, ποιες σελίδες θα υπογραμμίσουν, τι θα αναγνωρίσουν από τον εαυτό τους.

Το προτείνω με όλη μου την καρδιά, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν διαβάζουν συχνά, γιατί η γραφή του τους επιτρέπει να μπουν αμέσως στην ιστορία.

Δεν απαιτεί να έχεις ιδιαίτερη εξοικείωση με τη λογοτεχνία ούτε να αναζητάς σύνθετες αφηγηματικές κατασκευές. Σε προσκαλεί να ακολουθήσεις έναν άνθρωπο στη διαδρομή του και, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, να αναρωτηθείς για τη δική σου.

Αν σου αρέσουν τα βιβλία που συνδυάζουν την αφήγηση με την αυτογνωσία και σε κάνουν να επιστρέφεις σε συγκεκριμένες σελίδες, αξίζει να ανακαλύψεις και άλλες αναγνώσεις στη στήλη BOOK CLUB του Makattack.gr.

Εκεί θα βρεις, μεταξύ άλλων, τη δική μου εμπειρία με το «Αγκάθια και Τριαντάφυλλα» της Sarah J. Maas, αλλά και τη βιβλιοκριτική για τις «Παράξενες Εικόνες» του Uketsu. Πρόκειται για πολύ διαφορετικά βιβλία, που αποδεικνύουν ότι μια δυνατή αναγνωστική εμπειρία μπορεί να προκύψει από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες.

Η τελική μου ετυμηγορία: Πέντε αστέρια χωρίς δεύτερη σκέψη

Για μένα είναι πέντε αστέρια.

Και το χιλιοσημειωμένο αντίτυπό μου τελικά θα το κρατήσω όπως είναι. Αν αγοράσω δεύτερο, θα είναι για να το χαρίσω.

Γιατί ορισμένα βιβλία δεν θέλεις απλώς να τα διαβάσεις. Θέλεις να τα μοιραστείς. Να δεις αν θα αγγίξουν και κάποιον άλλον με τον ίδιο τρόπο, αν θα γεννήσουν τις ίδιες ερωτήσεις ή αν θα ανοίξουν μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.

Το «Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει» μου θύμισε ότι, μερικές φορές, η αξία μιας ανάγνωσης δεν βρίσκεται μόνο σε όσα μαθαίνεις από αυτήν, αλλά και σε όσα αρχίζεις να σκέφτεσαι όταν κλείσεις το βιβλίο.

Και αν επιστρέψεις στην πρώτη του σελίδα, ίσως ανακαλύψεις ότι τελικά δεν διαβάζεις ακριβώς το ίδιο βιβλίο. Είσαι εσύ που το κοιτάζεις λίγο διαφορετικά.

Βαθμολογία: ★★★★★ — 5/5

FAQ

Ποιος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει»;

Το βιβλίο είναι του Miguel Ángel Montero και προσεγγίζει θέματα όπως ο φόβος, η προσωπική αφύπνιση, οι επιλογές και η αναζήτηση νοήματος στη ζωή.

Ποια είναι η υπόθεση του βιβλίου;

Ο Μάρκος, ένας άνθρωπος που έχει χάσει τη θέλησή του να συνεχίσει, ξεκινά ένα ταξίδι στο Μονοπάτι του Σαντιάγο. Στη διάρκεια επτά ημερών, έρχεται αντιμέτωπος με τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις του.

Σε ποιον απευθύνεται το βιβλίο;

Μπορεί να ενδιαφέρει αναγνώστες που αγαπούν τις ιστορίες αυτογνωσίας, προσωπικής αλλαγής και αναζήτησης νοήματος, αλλά και όσους προτιμούν μια άμεση, προσιτή γραφή.

Αξίζει να διαβάσω το «Ο άνθρωπος που φοβόταν να ζήσει»;

Η προσωπική μου απάντηση είναι ναι. Το βιβλίο με άγγιξε τόσο, ώστε επέστρεψα στην πρώτη σελίδα μόλις το τελείωσα. Η δική μου βαθμολογία είναι 5/5.