Συνήθως είμαι μετριοπαθής. Όχι πάντα.
Να μείνει μέσα. Μέχρι να σαπίσει.
Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι η Δημοκρατία ξέρει και να αποδίδει Νέμεση. Οφείλει να τιμωρεί τον κάθε ιδεολόγο πιστολά, που καλύπτει τα δολοφονικά του ένστικτα με έναν μανδύα ιδεολογίας και δεν ψέλλισε ποτέ ένα «συγγνώμη».
Τα 17 φορές ισόβια και ο «κόφτης» της ποινής
Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας όταν λέμε 17 φορές (ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ) ισόβια και βάζουμε κόφτη ποινής στα εικοσι-κάτι χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο γελοιοποιούμε το σύστημα απόδοσης ποινών. Γελοιοποιούμε την ίδια τη Δικαιοσύνη.
Όχι δεν τα βάζω με τους δικαστές. Απέδωσαν σωστά και δίκαια την ποινή. Ομως πώς εφαρμόζεται η ποινή αυτή όταν η υπόθεση φύγει από τα χέρια τους;
Τα θύματα του Γιωτόπουλου δεν μπορούν να βγουν από εκεί που είναι μετά από 24 χρόνια. Παραμένουν φυλακισμένα στο φέρετρό τους. Αυτός, όμως, μπορεί.
Δε θέλω να πληρωθεί με το ίδιο νόμισμα. Δεν θα του φύτευα μια σφαίρα αν μπορούσα. Δεν θα έκανα ποτέ το ίδιο.
Θα περίμενα υπομονετικά να τελειώσει τις μέρες του βλέποντας τον ουρανό με γκρι ρίγες — αυτές των σίδερων στο κελί του.
Στο φινάλε, ας εξέτιε μόνο το ένα δέκατο έβδομο της ποινής του. Μια φορά ισόβια δηλαδή. Μέχρι εκεί η επιείκεια.
Το «μανιφέστο» της 17Ν και η ιστορική ευθύνη
Έχοντας μεγαλώσει με την τελετουργική δημοσίευση των προκηρύξεων της 17Ν από την Ελευθεροτυπία (όπου όλοι περιμέναμε να διαβάσουμε τότε το δήθεν «μανιφέστο»), και έχοντας δει πόσο επιδραστικές ήταν οι προφάσεις των πράξεών τους διατυπωμένες στο χαρτί, δικαιούμαι να πιστεύω το εξής: η αποφυλάκιση Γιωτόπουλου δεν βγαίνει σωστά στο ζύγι των πράξεών του.
Ακόμα και ο Πολ Ποτ είχε σχηματίσει κάποια άλλοθι στο μυαλό του, όταν έφτιαχνε χάρτες με κρανία. Όπως ακριβώς και ο Ρούντολφ Ες. Ή ο Στάλιν με τον Μπέρια.
Μέσα. Για πάντα. Για όλους τους αμετανόητους.
Γ.Κ
