Εννέα χρόνια συμπληρώθηκαν από το τραγικό τροχαίο της 26ης Φεβρουαρίου 2017 στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας, όταν η Πόρσε που οδηγούσε ο Γιώργος Βακάκης προσέκρουσε με ταχύτητα 320 χλμ./ώρα στο σταθμευμένο ΙΧ του Υπάτιου Πατμάνογλου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ακαριαία η σύζυγος και ο γιος του.
Με αφορμή την τραγική αυτή επέτειο, ο Υπάτιος Πατμάνογλου που έχασε σ΄ αυτό το τραγικό τροχαίο την οικογένειά του, προχώρησε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την οποία συνόδευσε με φωτογραφία του όπου φαίνεται με πληγές στο πρόσωπο, κάνοντας λόγο για «τη χειρότερη μέρα» της ζωής του.
Όπως έγραψε, «26 Φεβρουαρίου 2017. Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή».
Αναφερόμενος στη ζωή του μετά το δυστύχημα, σημείωσε: «Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις».
Στην ανάρτησή του περιγράφει ότι θα μπορούσε να είχε υποστεί σοβαρότατους τραυματισμούς, ωστόσο, όπως τονίζει, «δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό». Παράλληλα επισημαίνει: «Το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό. Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια. Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου».
Τονίζει ακόμη ότι δεν εγκατέλειψε την πίστη του, σημειώνοντας πως «η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή», ενώ κλείνει με μήνυμα για την οδική ασφάλεια: «Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή».
Στο υστερόγραφο της ανάρτησής του αναφέρει: «Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».
Αναλυτικά η ανάρτησή του:
26 Φεβρουαρίου 2017
Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι,
μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό,ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα,
αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται.
