Με αφορμή τα παιδικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, ο Αντώνης Καφετζόπουλος μοιράζεται τις εμπειρίες του στην εκπομπή «Με τον Ρένο» στο ONE, αναγνωρίζοντας τη μαγεία της πολυπολιτισμικής πόλης. Ο ηθοποιός αποκαλύπτει πώς η διαδικασία του ξεριζωμού επηρέασε την αντίληψή του για τον κόσμο και τις σχέσεις του με διαφορετικές κουλτούρες.
Τα Πρώτα Χρόνια Στην Κωνσταντινούπολη
Ο Αντώνης θυμάται το σχολείο του, ένα δίγλωσσο μειονοτικό ίδρυμα, όπου τα Ελληνικά και τα Τούρκικα διδάσκονταν ισότιμα. «Πήγα δημοτικό, δίγλωσσο. Μειονοτικό ήταν το σχολείο μου. Κάναμε ως κύρια γλώσσα δύο γλώσσες. Ελληνικά και τούρκικα, ίδιες ώρες», λέει. Σε μια εποχή που οι εθνικιστικές τάσεις προετοίμαζαν το έδαφος για συγκρούσεις, ο Αντώνης επικεντρώνεται στις προσωπικές του σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του. «Δεν έχω κανένα μίσος με τους Τούρκους. Έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας», τονίζει, αναδεικνύοντας τη σημασία της ατομικής ταυτότητας και της ανθρώπινης συνύπαρξης.
Η Επιθυμία Για Δύση
Αναφερόμενος στην εποχή του ξεριζωμού, ο Αντώνης αποκαλύπτει μια κρυφή χαρά: «Δηλαδή ενώ η οικογένειά μου, γιατί για την οικογένειά μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, ας πούμε, η μετακόμιση από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα δεν ήταν απλή. Ήταν προσφυγιά κανονική με τη σφραγίδα». Στην καρδιά του παιδιού, αυτή η αλλαγή φάνταζε ως ευκαιρία. «Χαιρόμουν που θα φύγουμε από την Ανατολή να πάμε πιο κοντά στη Δύση».
Η Κωνσταντινούπολη για τον Αντώνη δεν ήταν μόνο το σπίτι του, αλλά και μια «πιο δυτική κοινωνία». Η δυνατότητα να ακούσει ροκ μουσική και να ονειρευτεί μια ζωή διαφορετική από αυτήν που ζούσε, τον καθόρισε. «Πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη, είδα μια ταινία με ροκάδες και ένιωσα την επιθυμία να γίνω μέρος αυτού του κόσμου».
Ο Ξεριζωμός Και Η Βία της Πολυπολιτισμικότητας
Καθώς ο Αντώνης θυμάται τα γεγονότα του 1955 και τα Σεπτεμβριανά, περιγράφει την καθημερινότητα του φόβου και της απειλής. «Αισθανόμαστε ότι είμαστε υπό διωγμόν και υπό απειλή» αναφέρει, επισημαίνοντας την κλιμάκωση της βίας εκείνης της εποχής. Παράλληλα, τονίζει ότι η ανοιχτή βία περιοριζόταν σε συγκεκριμένα συμβάντα, με τη λεκτική βία να κυριαρχεί στην καθημερινότητα των Ελλήνων.
«Μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά, προσπαθώντας να αποφύγουμε τις επιθέσεις των εθνικιστών. Στην πολυπολιτισμική πόλη, ήταν αυτονόητο ότι θα έπρεπε να είσαι ελεύθερος να μιλάς», σημειώνει, υπογραμμίζοντας τη σημασία της γλωσσικής και πολιτισμικής ταυτότητας.
Συμπερασματικά: Ένας Συνδυασμός Πολιτισμών
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος καταθέτει τις σκέψεις του πάνω σε μια παγωμένη πραγματικότητα που επηρεάζει τις σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Η ανάγκη για ειρηνική συνύπαρξη και η αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας είναι στο επίκεντρο των δηλώσεών του. Δεν μισεί τους Τούρκους· μισεί την εθνικιστική ρητορική που διαιρεί τους ανθρώπους.
Αναρωτιέται, λοιπόν, πόσο απαραίτητο είναι να ακούμε τις ιστορίες των άλλων και να αναγνωρίζουμε την ομορφιά της διαφοροποίησης. Η Κωνσταντινούπολη, για τον Αντώνη, παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση του πλούτου που προσφέρει η σύνθεση διαφορετικών πολιτισμών, αναδεικνύοντας έτσι την ανάγκη για σεβασμό και κατανόηση.
