Η νέα πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν περιγράφεται ως εξέλιξη που δημιουργεί «μια εξαιρετικά επικίνδυνη στιγμή, με απρόβλεπτες συνέπειες». Το Ισραήλ χρησιμοποίησε τη λέξη «προληπτική» για να δικαιολογήσει την επίθεσή του.
Η επίκληση της «προληπτικής» ενέργειας, όπως αναπτύσσεται, προϋποθέτει απάντηση σε επικείμενη απειλή. Ωστόσο, τα στοιχεία, όπως παρουσιάζονται, δεν παραπέμπουν σε τέτοια συνθήκη, αλλά σε μια επιλογή πολέμου, στη βάση της εκτίμησης ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι ευάλωτο.
Στο ίδιο πλαίσιο καταγράφονται ως παράγοντες πίεσης για την Τεχεράνη μια οξεία οικονομική κρίση, το πολιτικό κόστος της βίαιης καταστολής των διαδηλωτών στην αρχή της χρονιάς και άμυνες που παραμένουν σοβαρά αποδυναμωμένες από τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού. Η ανάγνωση που αποδίδεται στην Ουάσιγκτον και στην Ιερουσαλήμ είναι ότι πρόκειται για μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να πάει χαμένη.
Διεθνές δίκαιο και επίκληση κινδύνου
Η σύγκρουση περιγράφεται, επίσης, ως ένα ακόμη πλήγμα στο ήδη κλονισμένο σύστημα του διεθνούς δικαίου. Στις δηλώσεις τους, τόσο ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όσο και ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου είπαν ότι το Ιράν αποτελεί κίνδυνο για τις χώρες τους, με τον Τραμπ να δηλώνει ότι αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο. Το ισλαμικό καθεστώς χαρακτηρίζεται ως ο μεγαλύτερος εχθρός τους, όμως τίθεται ζήτημα ως προς το πώς μπορεί να εφαρμοστεί η νομική δικαιολόγηση της αυτοάμυνας, με δεδομένη την τεράστια ανισορροπία ισχύος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ από τη μία πλευρά και το Ιράν από την άλλη.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι ο πόλεμος είναι πολιτική πράξη και ότι η ένοπλη σύγκρουση, από τη φύση της, είναι δύσκολο να ελεγχθεί όταν ξεκινήσει. Στο ίδιο πλαίσιο τίθεται ως προϋπόθεση η ύπαρξη σαφών στόχων από την πλευρά των ηγετών.
Νετανιάχου: πλήγμα στην Τεχεράνη και εσωτερικό πολιτικό πεδίο
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου παρουσιάζεται να βλέπει το Ιράν ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Για εκείνον, η συγκυρία περιγράφεται ως ευκαιρία να προκληθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στο καθεστώς της Τεχεράνης και στη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στο εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο, καθώς ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει γενικές εκλογές αργότερα μέσα στη χρονιά και, με βάση την εμπειρία δύο χρόνων πολέμου με τη Χαμάς, αποδίδεται η εκτίμηση ότι θεωρεί πως η πολιτική του θέση ισχυροποιείται όταν το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο.
Τραμπ: μεταβαλλόμενοι στόχοι, ανάπτυξη δυνάμεων και το πυρηνικό
Για τον Ντόναλντ Τραμπ αναφέρεται ότι οι στόχοι του έχουν παρεκκλίνει και αλλάξει. Γίνεται αναφορά στον Ιανουάριο, όταν είπε στους διαδηλωτές στο Ιράν ότι η βοήθεια ερχόταν, την ώρα που μεγάλο μέρος του αμερικανικού ναυτικού ήταν απασχολημένο με την απομάκρυνση του ηγέτη της Βενεζουέλας, περιορίζοντας τότε τις στρατιωτικές επιλογές.
Καθώς οι ΗΠΑ ανέπτυσσαν δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων στην περιοχή, καθώς και σημαντική χερσαία ισχύ πυρός, ο Τραμπ έθετε στο επίκεντρο τους κινδύνους των ιρανικών πυρηνικών φιλοδοξιών, παρότι μετά τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού είχε δηλώσει ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είχε «εξαλειφθεί».
Το ιρανικό καθεστώς αναφέρεται ότι πάντα αρνιόταν πως επιδιώκει πυρηνικό όπλο, όμως επισημαίνεται ότι έχει εμπλουτίσει ουράνιο σε επίπεδο που δεν έχει καμία πολιτική χρήση σε πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας. Στο ίδιο πλαίσιο διατυπώνεται ότι, τουλάχιστον, φαίνεται πως θέλει να διατηρεί την επιλογή να κατασκευάσει βόμβα. Παράλληλα, σημειώνεται ότι μέχρι στιγμής το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν δημοσιεύσει κανένα στοιχείο ότι αυτό επρόκειτο να συμβεί άμεσα.
«Η ώρα της ελευθερίας» και το σενάριο αλλαγής καθεστώτος
Στο βίντεό του, ο Τραμπ είπε στους Ιρανούς ότι «η ώρα της ελευθερίας» πλησιάζει. Ο Νετανιάχου έστειλε παρόμοιο μήνυμα, ότι ο πόλεμος θα δώσει στον λαό του Ιράν την ευκαιρία να ανατρέψει το καθεστώς, με την επισήμανση ότι αυτό μόνο βέβαιο δεν είναι.
Ως προς την αλλαγή καθεστώτος, επισημαίνεται ότι δεν υπάρχει προηγούμενο ανατροπής μόνο και μόνο λόγω αεροπορικών επιδρομών. Ως παραδείγματα αναφέρονται το Ιράκ, όπου ο Σαντάμ Χουσεΐν ανατράπηκε το 2003 από τεράστια δύναμη εισβολής υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, και η Λιβύη, όπου ο Μουαμάρ Καντάφι ανατράπηκε το 2011 από αντάρτικες δυνάμεις που απέκτησαν, ουσιαστικά, αεροπορία μέσω του ΝΑΤΟ και ορισμένων αραβικών κρατών. Και στις δύο περιπτώσεις, αναφέρεται ότι το αποτέλεσμα ήταν κατάρρευση του κράτους, εμφύλιος πόλεμος και χιλιάδες δολοφονίες, με τη Λιβύη να παραμένει αποτυχημένο κράτος και το Ιράκ να αντιμετωπίζει ακόμη τις συνέπειες της εισβολής και της αιματοχυσίας που ακολούθησε.
Ακόμη κι αν αυτή είναι η πρώτη περίπτωση όπου η αεροπορική ισχύς από μόνη της καταρρίπτει ένα καθεστώς, αναφέρεται ότι το ισλαμικό καθεστώς δεν θα αντικατασταθεί από μια φιλελεύθερη δημοκρατία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο ίδιο πλαίσιο επισημαίνεται ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική κυβέρνηση στην εξορία που να περιμένει «στα παρασκήνια».
Τέλος, περιγράφεται ότι σε σχεδόν μισό αιώνα το ιρανικό καθεστώς έχει δημιουργήσει ένα σύνθετο πολιτικό σύστημα, που στηρίζεται σε ένα μείγμα ιδεολογίας, διαφθοράς και, όταν απαιτείται, αμείλικτης χρήσης βίας. Υπενθυμίζεται ότι το καθεστώς της Τεχεράνης έδειξε τον Ιανουάριο ότι ήταν πρόθυμο να σκοτώσει διαδηλωτές και ότι διαθέτει δυνάμεις ασφαλείας που υπακούν σε εντολές να πυροβολήσουν και να σκοτώσουν χιλιάδες συμπολίτες τους όταν αμφισβητούν το σύστημα στους δρόμους και απαιτούν ελευθερία.
