Στόχος μου είναι να ζω στο παρόν. Να μη σέρνω πίσω μου τα λάθη του παρελθόντος και να μη φορτώνω το μυαλό μου με σενάρια για ένα μέλλον που δεν έχει έρθει ακόμα. Να νιώθω τη δύναμη του τώρα.
Αυτό που εμείς οι μεγάλοι ονομάζουμε αθωότητα, τα παιδιά το ζουν χωρίς να το σκέφτονται. Ζουν τη στιγμή. Δεν ανησυχούν για το αύριο. Παίζουν, γελούν, βαριούνται και ξαναπαίζουν. Δεν έχουν επίγνωση του χρόνου όπως εμείς. Και ίσως εκεί να κρύβεται κάτι που ξεχάσαμε μεγαλώνοντας.
Δεν χάσαμε απλώς την αθωότητά μας. Χάσαμε την ικανότητα να μένουμε εδώ.
Μεγαλώνοντας μάθαμε να ζούμε μπροστά από τη ζωή μας. Να προβλέπουμε, να ανησυχούμε, να διορθώνουμε πράγματα που δεν έχουν ακόμη συμβεί. Το μυαλό γίνεται ένας αδιάκοπος διάλογος φόβου: κι αν, κι όταν, κι αν είχα κάνει αλλιώς. Και κάπως έτσι, η μόνη στιγμή που είναι αληθινή περνά σχεδόν απαρατήρητη.
Αναρωτιέμαι συχνά πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν τα καταφέρναμε. Αν μέναμε λίγο περισσότερο στο τώρα. Ίσως να ήταν λιγότερο βιαστικός. Λιγότερο νευρικός. Με περισσότερη παρουσία και λιγότερη ανάγκη ελέγχου.
Και εγώ; Πώς θα ήμουν αν κατάφερνα να μην ανησυχώ τόσο πολύ για το μέλλον;
Ίσως πιο ήσυχος. Όχι επειδή όλα θα ήταν λυμένα, αλλά επειδή δεν θα προσπαθούσα να τα λύσω όλα ταυτόχρονα. Ίσως να άκουγα περισσότερο. Ίσως να απολάμβανα τις μικρές στιγμές που σήμερα προσπερνώ.
Το παρόν, όμως, θέλει θάρρος. Θέλει να μείνεις χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Να αποδεχτείς ότι δεν τα ξέρεις όλα και ότι δεν χρειάζεται να τα ελέγχεις όλα.
Το δύσκολο δεν είναι να σταματήσεις να σκέφτεσαι το μέλλον.
Το δύσκολο είναι να εμπιστευτείς ότι αυτή η στιγμή —όπως είναι— αρκεί.
Έστω για λίγο.
Και αυτό το λίγο, αν το αφήσεις, μπορεί να γίνει τρόπος ζωής. Όχι τέλειος. Όχι ανέμελος. Αλλά αληθινός.
Ίσως τελικά η αθωότητα να μην είναι κάτι που χάνεται για πάντα.
Ίσως να είναι κάτι που θυμόμαστε κάθε φορά που σταματάμε.
Κάθε φορά που είμαστε εδώ. Τώρα.
M.Π
