Αν το σκεφτώ ψύχραιμα, οι περισσότερες λάθος αποφάσεις στη ζωή μου δεν ήταν αποτέλεσμα άγνοιας. Δεν έγιναν επειδή δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Αντίθετα, έγιναν ακριβώς τη στιγμή που ήξερα πολύ καλά ποια ήταν η σωστή κατεύθυνση — αλλά δεν είχα το κουράγιο να την ακολουθήσω.
Όπως θα διαβάσεις και στο άρθρο Δεν ήμουν έτοιμος. Ποτέ δε θα ήμουν. Αλλά το έκανα έτσι κι αλλιώς…, πολλές φορές δεν είμαστε ποτέ απολύτως έτοιμοι να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση, αλλά προχωράμε ούτως ή άλλως.
Ο φόβος που μας περιορίζει
Ο φόβος ήταν πάντα εκεί. Όχι με τη μορφή πανικού, αλλά πιο ύπουλα. Σαν μια ήσυχη φωνή που σου λέει:
- Να το ξανασκεφτείς
- Να μην εκτεθείς
- Να μη ρισκάρεις
- Να μη φανείς υπερβολικός
- Να μη χαλάσεις τις ισορροπίες
Και κάπως έτσι, χωρίς καν να το καταλάβεις, αρχίζεις να ζεις όχι όπως θέλεις, αλλά όπως αντέχεις, χάνεις την προσωπική ελευθερία και αυτονομία και σταδιακά συμβιβάζεσαι με τα «πρέπει» των άλλων.
Αυτό θυμίζει το άρθρο Ένα κόκκινο κουτί που έσωσε μια νύχτα…, όπου οι μικρές πράξεις μπορούν να αλλάξουν σημαντικά την καθημερινότητά μας.
Γιατί φοβόμαστε
Η αλήθεια είναι σκληρή: οι περισσότεροι από εμάς δεν φοβόμαστε την αποτυχία. Φοβόμαστε την έκθεση και την κρίση των άλλων.
Φοβόμαστε τι θα πουν αν δεν τα καταφέρουμε και μήπως μείνουμε μόνοι με τις επιλογές μας. Έτσι μαθαίνουμε να συμβιβαζόμαστε:
- Η συνήθεια βαφτίζεται «ασφάλεια»
- Η σιωπή βαφτίζεται «ωριμότητα»
- Η αναβολή βαφτίζεται «υπομονή»
Μόνο που κάπου εκεί χάνεται κάτι πολύτιμο: η καθαρότητα της ζωής μας και η αυτογνωσία. Διάβασε και το άρθρο Eγώ και το δέντρο…, η εσωτερική παρατήρηση και η αναγνώριση των συναισθημάτων μας είναι το πρώτο βήμα για προσωπική ανάπτυξη.
Η φωνή μέσα μας
Η αλήθεια — όσο κι αν δεν μας αρέσει — είναι πως μέσα μας ξέρουμε.
Ξέρουμε πότε κάτι δεν μας ταιριάζει.
Ξέρουμε πότε μένουμε κάπου από φόβο και όχι από επιλογή.
Ξέρουμε πότε προδίδουμε τον εαυτό μας απλώς για να μη βρεθούμε απέναντι στο άγνωστο.
Και όσο αγνοούμε αυτή τη φωνή, τόσο δυναμώνει. Όχι για να μας τιμωρήσει, αλλά για να μας ξυπνήσει και να αναδείξει την εσωτερική δύναμη μας. Αυτό συνδέεται με το άρθρο Σκοτάδι ή Φως: Το τίμημα της υπέρβασης, που μιλά για το θάρρος να ξεπερνάμε τους φόβους μας.
Το πρόβλημα δεν είναι ο φόβος
Υπάρχει μια στιγμή — μικρή αλλά καθοριστική — που καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι ο φόβος. Το πρόβλημα είναι ότι του έδωσες το τιμόνι. Ότι του επέτρεψες να αποφασίζει για σένα. Ότι άρχισες να ζεις με βάση το «μη» αντί για το «θέλω» και την αυτοέκφραση σου.
Αυτό θυμίζει την ιδέα του άρθρου Αξίζουν, τελικά, οι καλοκαιρινοί έρωτες;, όπου η επιλογή και η προσωπική ελευθερία έχουν μεγαλύτερη αξία από την ασφάλεια.
Κι εκεί έρχεται η μεγάλη στροφή: Όχι όταν πάψει να υπάρχει φόβος, αλλά όταν πάψεις να τον ακούς περισσότερο απ’ τον εαυτό σου.
Ζώντας ειλικρινά
Όταν αρχίζεις να δέχεσαι πως το να κάνεις λάθος είναι μέρος της διαδρομής, πως η απόρριψη δεν σε ορίζει, και πως η μοναξιά, όσο τρομακτική κι αν φαίνεται, είναι πολλές φορές πιο τίμια από μια ζωή που δεν σου ανήκει, τότε κάτι αλλάζει:
- Δεν γίνεσαι άφοβος, γίνεσαι ειλικρινής και αυθεντικός
- Σταματάς να απολογείσαι
- Σταματάς να μικραίνεις τα θέλω σου για να χωρέσουν στις αντοχές των άλλων
- Σταματάς να ζεις με την αγωνία του «τι θα πουν»
- Ανακαλύπτεις την προσωπική ανάπτυξη, αυτοεκτίμηση και ζωτική επιλογή
Και ίσως εκεί, για πρώτη φορά, να αρχίζεις να ζεις όπως πραγματικά σου αξίζει. Όχι χωρίς φόβο, αλλά χωρίς να τον αφήνεις να αποφασίζει για σένα, ανακαλύπτοντας τη ζωτική σου ελευθερία και αυτονομία.
Αυτό το μήνυμα συνδέεται με την αφήγηση στο άρθρο Σκοτάδι ή Φως: Το τίμημα της υπέρβασης
