Είναι ένα τραγικό πρόσωπο, αναμφίβολα: Είναι η ενσάρκωση του απόλυτου θρήνου. Και γι αυτό έμεινε στο απυρόβλητο από όλους μας, ανεξάρτητα από το τι έκανε ή τι έλεγε. Η κοινωνία την ακούμπησε απαλά σε ένα μαξιλάρι, σεβόμενη τον ανείπωτο πόνο που φέρνει η απώλεια του παιδιού, και μάλιστα με τόσο φρικτό τρόπο.
Κανείς δεν ήθελε, κανείς δεν περίμενε, κανείς δεν απαιτούσε να γίνει η Καρυστιανού μια σύγχρονη Εκάβη, που μεταμορφώνεται σε σκύλα και γαυγίζει πικρά πάνω από τον τάφο του παιδιού της.
Ο Ευρυπίδης ήξερε πάρα πολύ καλά πόσο μπορεί να σε μεταμορφώσει αυτός ο πόνος. Μπορεί να σε κάνει τέρας, που κυνηγά με μονομανία υπαρκτούς ή και ανύπαρκτους φταίχτες: Ξυλόλια, σταθμάρχες, κυβερνήσεις, πρωθυπουργούς. Γιατί όντως νιώθεις πως δεν έχεις οξυγόνο. Εχοντας ζήσει κάτι παρόμοιο, μπορώ να το επιβεβαιώσω.
Ξέρω πως αν συμβεί κάτι τέτοιο, το θλιμμένο χαμόγελο που σού μένει είναι σαν ουλή. Είναι το άγριο χαμόγελο της Ειρήνης Παππά, με τα μαύρα μάτια που σπιθίζουν, έτοιμη να εκδικηθεί τη μοίρα για την άδικη Νέμεση που της επιφύλασσε.
Είναι το παραδομένο χαμόγελο της Ελλης Λαμπέτη. Μια ψευδαίσθηση ηρεμίας, η συννεφιασμένη νεκρή γαλήνη του ναυαγού που σώθηκε ενώ εκείνοι που έπρεπε να ζουν χάθηκαν. Ένα ανήμπορο χαμόγελο. Εκείνου που δεν έχει πια τίποτα άλλο να χάσει.
Κoιτάζω το χαμόγελο της Μαρίας Καρυστιανού στο κυπριακό Down Town. Ένα lifestyle χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον παλιό και τον καινούργιο της ρόλο.
Αυτό το χαμόγελο δεν το αναγνωρίζω…
Γιώργος Κυπαρίσσης
