Η κοινωνία μας έχει συνηθίσει να χειροκροτεί σούπερ ήρωες που κάνουν το καλό, ακολουθώντας ένα δικό τους, περιθωριακό σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Έναν προσωπικό κώδικα αξιών που επιφυλάσσει τη σκληρότερη δυνατή τιμωρία στον κακό, απαλλάσσοντάς τον από κάθε κατηγορία για τις μεθόδους του.
Η κοινωνία έχει μάθει να χειροκροτεί έτσι, βλέποντας τη διεθνή δικαιοσύνη ανήμπορη, ανέτοιμη και ανίκανη να αντιδράσει στα εγκλήματα που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο: Ουκρανία, Γάζα, Βενεζουέλα, Υποσαχάρια Αφρική, Ιράν, Αφγανιστάν και αλλού. Από δικτάτορες, πολέμαρχους, αγιατολάχ, μουλάδες μέχρι τρομοκράτες – εκλεγμένους ή μη.
Η κοινωνία βλέπει τις ζωές που χάνονται, τα παιδιά που σβήνουν με ένα παράπονο στο βλέμμα, την απορία που μένει παγωμένη στο τελευταίο τους χαμόγελο.
Βλέπει τη Δύση νωχελική, νυσταγμένη από το αδιάκοπο φαγοπότι των αιώνων της, να μην μπορεί να πάρει αποφάσεις που θα την κάνουν σεβαστή. Αιχμάλωτη στο αξιακό σύστημα που η ίδια επινόησε.
Και κάπου εκεί, εμφανίζεται ο vigilante, ο ήρωας των αμερικανικών ταινιών δράσης των 80s, επί Ρίγκαν. Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τον Τσαρλς Μπρόνσον, τον Κλιντ Ιστγουντ ως Κάλαχαν, τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ λίγο αργότερα. Τώρα, ο Τραμπ.
Αυτός που θα έχει την πυγμή να εφαρμόσει την τιμωρία – με τον τρόπο που θέλει και εδώ και τώρα.
Το ότι ο αγαθός Σούπερμαν του παραμυθιού μας προκύπτει τελικά Λεξ Λούθορ, έχει μικρή σημασία. Στην περίπτωση του Τραμπ, μού ταιριάζει καλύτερα ο Judge Dredd: δικαστής, εισαγγελέας, αστυνομικός και εκτελεστικό απόσπασμα σε οικονομική συσκευασία 4 σε 1.
Οι αυταρχικοί ηγέτες δεν προκύπτουν από παρθενογένεση. Είναι σημείο των καιρών τους.
