Δεν ξεκίνησε ως πολιτική πράξη. Ξεκίνησε ως πείραμα.
Έγραψα μια θετική κουβέντα για έναν υπουργό που πολλοί αγαπούν να μισούν. Όχι ύμνο. Όχι κομματική ταύτιση. Μια απλή αναγνώριση για κάτι συγκεκριμένο που, κατά τη γνώμη μου, ήταν σωστό. Μια καλή κουβέντα!
Η απάντηση ήρθε γρήγορα.
Ο μηχανισμός της οργής
Λογαριασμοί που δεν με ακολουθούν, χωρίς καμία προηγούμενη αλληλεπίδραση, εμφανίστηκαν μαζικά. Δεν μπήκαν για να συζητήσουν. Δεν αντέκρουσαν το επιχείρημα. Δεν έθεσαν ερωτήματα.
Στόχευσαν το πρόσωπο.
Υποκοριστικά. Ειρωνείες. Απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί. Και όταν αυτά δεν ήταν αρκετά, υπαινιγμοί βίας και ευχές για ασθένειες.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για διαφωνία.
Πρόκειται για μηχανισμό.
Στα social media η οργή των haters λειτουργεί με ταχύτητα αγέλης. Ένα post «στοχοποιείται», μεταφέρεται σε κύκλους ομοϊδεατών και μέσα σε λίγα λεπτά ξεκινά η επίθεση. Ο στόχος δεν είναι να πείσουν. Είναι να φθείρουν. Να αποθαρρύνουν. Να σε κάνουν να σκεφτείς διπλά πριν ξαναμιλήσεις. Με άλλα λόγια να σε φιμώσουν!
Και τότε συνειδητοποιείς κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό.
Οι άνθρωποι που σε υβρίζουν δεν ξέρουν τίποτα για σένα!!!
Δεν ξέρουν ποια είναι πραγματικά η ιδεολογία σου.
Δεν ξέρουν τι έχεις σπουδάσει.
Δεν ξέρουν πόσα χρόνια έχεις δουλέψει.
Δεν ξέρουν τι έχεις πετύχει στη ζωή σου και ποιο είναι το στάτους σου στην κοινωνία.
Δεν ξέρουν τις διαδρομές σου, τις αποτυχίες σου, τις μάχες σου.
Και δεν ενδιαφέρονται να μάθουν.
Η απαξίωση προηγείται της πληροφορίας.
Το συμπέρασμα προηγείται της έρευνας.
Η ταμπέλα προηγείται της σκέψης.
Εκεί δεν θυμώνεις μόνο.
Θλίβεσαι…
Γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για σύγκρουση ιδεών. Πρόκειται για άρνηση κατανόησης. Για έναν δημόσιο λόγο που έχει αντικαταστήσει το επιχείρημα με την επίθεση.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Ζεις όπως θέλεις ή όπως αντέχεις;
Η ψυχολογία του “δανεικού ακροατηρίου”
Παρατήρησα και κάτι ακόμη.
Πολλοί από αυτούς τους λογαριασμούς έχουν ελάχιστους followers. Το δικό τους περιεχόμενο περνά σχεδόν αόρατο. Δεν παράγει συζήτηση. Δεν προσφέρει κάτι που να κρατά τους ανθρώπους. Γιατί βασικά δεν έχουν άποψη, ώστε να δημιουργηθεί κοινότητα! Έχουν μόνο συνθήματα! Και υπάρχουν γράφοντας μόνο σε προφίλ άλλων!
Όταν δεν μπορείς να δημιουργήσεις ακροατήριο, δανείζεσαι το ακροατήριο των άλλων.
Μπαίνεις σε ένα μεγαλύτερο προφίλ. Προκαλείς. Προσβάλλεις. Και ξαφνικά σε βλέπουν. Ακόμη κι αν σε δουν για λίγα λεπτά.
Για κάποιους, η προσβολή είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να υπάρξουν.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει απλό: γιατί να το επιτρέψω;
Το προφίλ στο X δεν είναι δημόσια πλατεία χωρίς κανόνες. Είναι προσωπικός χώρος. Και ο προσωπικός χώρος χρειάζεται όρια.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Η μετριότητα ως αρετή και η δύναμη ως αμαρτία
Το Block ως πράξη αυτοσεβασμού
Έτσι ξεκίνησα το πραγματικό πείραμα.
Άρχισα να κάνω block!!!
Όχι από θυμό. Από αυτοσεβασμό.
Κάθε ύβρη → block.
Κάθε υπαινιγμός βίας → block.
Κάθε καθαρή τοξικότητα → block.
Χωρίς debate. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς τελευταία κουβέντα.
Και τότε συνέβη κάτι ενδιαφέρον.
Μέσα σε μία μέρα, το timeline άλλαξε. Η ατμόσφαιρα ηρέμησε. Οι συζητήσεις έγιναν ουσιαστικές. Οι διαφωνίες απέκτησαν επιχειρήματα. Τα posts για βιβλία, για ταινίες και σειρές, για σκέψεις, για καθημερινότητα, άρχισαν ξανά να έχουν νόημα.
Το X δεν μεταμορφώθηκε.
Μεταμορφώθηκε ο χώρος μου!!!
Και εδώ είναι η σημαντική διάκριση:
Δεν εξαφανίστηκαν οι άνθρωποι που διαφωνούν.
Αυτοί έμειναν.
Υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν μαζί σου και τους χρειάζεσαι.
Αυτοί που γράφουν: «Δεν συμφωνώ για τους εξής λόγους…».
Αυτοί που εκθέτουν επιχειρήματα.
Αυτοί που σε αναγκάζουν να ξανασκεφτείς μια θέση.
Η κριτική σκέψη δεν γεννιέται μέσα σε δωμάτιο όπου όλοι συμφωνούν. Η πρόοδος δεν έρχεται από το χειροκρότημα. Έρχεται από τον αντίλογο.
Δεν χρειάζομαι στο προφίλ μου ανθρώπους που με χειροκροτούν σε όλα. Αυτό δεν είναι διάλογος. Είναι ηχώ.
Χρειάζομαι ανθρώπους που με προκαλούν — με σεβασμό.
Η διαφωνία με επιχειρήματα είναι πλούτος.
Η τοξικότητα είναι φθορά.
Το όριο δεν μπαίνει για να φιλτράρεις την άποψη. Μπαίνει για να φιλτράρεις τη συμπεριφορά.
Συμπέρασμα: Εσύ βάζεις τους κανόνες
Το block δεν είναι φίμωση. Είναι σύνορο.
Το προφίλ σου είναι σαν το σπίτι σου.
Δεν αφήνεις όποιον θέλει να μπει μέσα και να σπάει πράγματα για να τον προσέξουν οι περαστικοί. Δεν είσαι υποχρεωμένος να φιλοξενείς την επιθετικότητα κανενός στο όνομα της «ανεκτικότητας».
Βάζεις κανόνες!
Και τελικά συνειδητοποιείς κάτι απλό αλλά βαθύ:
Δεν έχει σημασία πόσοι φωνάζουν.
Έχει σημασία ποιοι μπορούν να συζητήσουν.
Αν αυτό λέγεται “καθάρισμα”, τότε ναι.
Το έκανα σε μία μέρα.
Και θα το ξανακάνω χωρίς δεύτερη σκέψη!
