Τι σε κάνει ευτυχισμένο;
Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που δεν έρχονται για να απαντηθούν. Έρχονται για να σε ταρακουνήσουν.
Τι σε κάνει ευτυχισμένο;
Τι σε κάνει χαρούμενο;
Τι κάνει τον κόσμο να έχει νόημα;
Tι σου χαρίζει πνευματική ηρεμία;
Δεν είναι ερωτήσεις για μια κουβέντα σε καφέ. Είναι ερωτήσεις για τις στιγμές που μένεις μόνος σου. Για εκείνα τα βράδια που κλείνεις τα φώτα και δεν έχεις τίποτα να σε αποσπά.
Η ευτυχία είναι αποτέλεσμα ή κατάσταση;
Για χρόνια πίστευα – και δεν ντρέπομαι να το πω – ότι η ευτυχία είναι αποτέλεσμα.
Ότι είναι κάτι που κερδίζεις.
Ότι έρχεται:
- όταν πετύχεις έναν στόχο,
- όταν αναγνωριστείς,
- όταν αποδείξεις την αξία σου,
- όταν φτάσεις «εκεί».
Και κάθε φορά που έφτανα κάπου, υπήρχε μια μικρή σιωπή.
Ένα «ωραία… και τώρα;».
Η ευτυχία, τελικά, δεν ήταν εκεί.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΌΜΑ: Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, να προσεύχεσαι και στη λιακάδα…
Χαρά και ευτυχία: Ποια είναι η διαφορά;
Η χαρά είναι πιο απλή.
Είναι το αυθόρμητο γέλιο που σου ξεφεύγει.
Ένα μήνυμα που σου γράφει κάποιος ότι ταυτίστηκε με κάτι που είπες.
Μια αγκαλιά χωρίς λόγια.
Ένα ταξίδι που σου θυμίζει ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από το άγχος σου.
Η χαρά είναι στιγμιαία. Και ίσως γι’ αυτό είναι αληθινή.
Η ευτυχία, όμως, είναι πιο ήσυχη.
Δεν κάνει θόρυβο. Δεν χρειάζεται επιβεβαίωση. Δεν ζητά χειροκρότημα. Δεν ανεβάζει stories.
Είναι εκείνη η εσωτερική ηρεμία που νιώθεις όταν:
- δεν παριστάνεις,
- δεν προσπαθείς να αρέσεις,
- δεν κυνηγάς συνεχώς το επόμενο.
Πότε νιώθεις πραγματικά ευτυχισμένος;
Ξέρεις πότε νιώθω πιο κοντά στην ευτυχία;
Όταν είμαι αυθεντικός.
Όταν λέω αυτό που σκέφτομαι χωρίς να το φιλτράρω.
Όταν γράφω χωρίς να σκέφτομαι αλγόριθμους.
Όταν ζω όπως θέλω χωρίς να μετράω εντυπώσεις.
Ίσως τελικά αυτό να απαντά και στο ερώτημα:
Τι σε κάνει ευτυχισμένο;
Η αυθεντικότητα.
Τι δίνει νόημα ζωής;
Και τότε έρχεται η τρίτη ερώτηση:
Τι κάνει τον κόσμο να έχει νόημα;
Όχι τα χρήματα.
Όχι οι τίτλοι.
Όχι οι αριθμοί.
Αυτά είναι εργαλεία.
Το νόημα ζωής το δίνουν:
- οι άνθρωποι,
- οι σχέσεις,
- η σύνδεση,
- η αίσθηση ότι κάτι από σένα άγγιξε κάποιον άλλον.
Ο κόσμος αποκτά νόημα όταν δεν είσαι μόνος μέσα του.
Γιατί κυνηγάμε το “επόμενο” και χάνουμε το τώρα;
Ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να κυνηγάμε συνεχώς:
- την επόμενη επιτυχία,
- το επόμενο βήμα,
- την επόμενη κορυφή.
Και κάπως έτσι, χάνουμε τη στιγμή. Χάνουμε το τώρα.
Πόσες φορές έχουμε αναβάλει τη χαρά;
«Όταν τελειώσει αυτό.»
«Όταν ηρεμήσω.»
«Όταν πετύχω εκείνο.»
Κι αν δεν υπάρχει “εκείνο”;
Κι αν όλο το παιχνίδι είναι εδώ;
Αν η ζωή τελείωνε αύριο, τι θα είχε σημασία;
Κανείς δεν παίρνει μαζί του στον τάφο τα επιτεύγματά του.
Αν η ζωή τελείωνε αύριο:
- Θα είχαν σημασία οι αριθμοί;
- Ή οι στιγμές;
- Οι επιτυχίες;
- Ή οι άνθρωποι που αγάπησες;
Η ευτυχία δεν είναι μόνιμη κατάσταση.
Δεν είναι φίλτρο πάνω από τη ζωή.
Είναι στιγμές πληρότητας.
Στιγμές που δεν θέλεις να είσαι αλλού.
Η χαρά είναι επιλογή να δεις το φως.
Και το νόημα είναι ευθύνη.
Το χτίζουμε καθημερινά:
- με τον τρόπο που αγαπάμε,
- με τον τρόπο που συγχωρούμε,
- με τον τρόπο που τολμάμε να είμαστε ο εαυτός μας.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Είμαστε οι καλλιτέχνες της ζωής μας
Τελικά, τι σε κάνει ευτυχισμένο;
Αν έπρεπε να απαντήσω με μία φράση:
Με κάνει ευτυχισμένο να νιώθω αληθινός.
Με κάνει χαρούμενο να μοιράζομαι στιγμές.
Και ο κόσμος αποκτά νόημα όταν αγαπάμε χωρίς φόβο.
Ίσως τελικά αυτό να είναι όλο.
Όχι κάτι θεαματικό.
Όχι κάτι ηρωικό.
Κάτι απλό.
Να ζούμε.
Όχι να αναβάλλουμε τη ζωή.
