Η γραφή της Σόνιας Σαουλίδου κινείται σε σκοτεινά μονοπάτια, με ιστορίες που δεν μένουν στην επιφάνεια. Στα βιβλία της, το έγκλημα δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά αφορμή για να φωτιστούν οι ανθρώπινες ρωγμές, τα μυστικά και όσα επιλέγουμε να κρατάμε σιωπηλά.
Με αφορμή το νέο της βιβλίο «Ουδέν Κρυπτόν», μιλήσαμε για το αστυνομικό μυθιστόρημα, τη γραφή χωρίς όρια, την ψυχολογία των χαρακτήρων και τη λεπτή σχέση αλήθειας και μυθοπλασίας. Μια συζήτηση ουσιαστική, που αποκαλύπτει τον τρόπο σκέψης μιας συγγραφέως που δεν φοβάται να κοιτάξει το σκοτάδι κατάματα.
Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε συνειδητά στο αστυνομικό και ψυχολογικό θρίλερ και όχι σε ένα πιο «ασφαλές» λογοτεχνικό είδος;
Η αγάπη που έχω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου για τα θρίλερ. Δεν το έκανα συνειδητά, δηλαδή μετά από προβληματισμό και σκέψη για το ποιο είδος πουλάει και ποιο θα με κάνει ίσως αγαπητή στο κοινό. Γράφω αυτά που μου αρέσει να διαβάζω κι εγώ. Δε θεωρώ ότι υπάρχει ασφαλές και μη ασφαλές είδος. Εσείς βέβαια εννοείτε τα λάθη που μπορεί να κάνει κάποιος όταν γράφει αστυνομικό, λάθη που δεν κινδυνεύεις να κάνεις όταν ίσως γράφεις ένα ρομαντικό μυθιστόρημα. Όμως στην πραγματικότητα κανένα είδος δεν είναι ασφαλές γιατί σε μία ιστορία που φυσικά υπάρχουν διάφορα πρόσωπα, νομίζω ότι πολύ εύκολα μπορεί να εκτεθεί ο συγγραφέας με μη ρεαλιστικούς διαλόγους και χαρακτήρες. Θέλω να πω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκτεθείς.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Συνέντευξη: Λένα Μαντά – “η συγγραφή για μένα είναι μεγάλος έρωτας”
Υπάρχει κάποιο σημείο στη γραφή σου όπου νιώθεις ότι ξεπερνάς προσωπικά σου όρια; Και αν ναι, το θεωρείς αναγκαίο για να ειπωθεί σωστά μια ιστορία;
Δεν πρέπει να έχει προσωπικά όρια ένας συγγραφέας. Πρέπει να μη σκέφτεται όταν γράφει ότι θα τον διαβάσουν γνωστοί και άγνωστοι, συγγενείς και φίλοι. Πρέπει να είναι η καρδιά ανοιχτή και γενναία. Και παραδομένη.
Έχει υπάρξει στιγμή που ένιωσες πως αν «μαλάκωνες» κάτι, θα πρόδιδες την αλήθεια της ιστορίας;
Αν δίνω happy end για το happy end; Δεν έχω νιώσει ποτέ ότι πρόδωσα την αλήθεια. Θα μπορούσα να βάζω διαφορετικό τέλος. Σοκαριστικό. Άδικο όπως άδικη είναι και η ζωή μερικές φορές. Δε το ήθελα όμως, γιατί έχω έντονη την ανάγκη για δικαίωση. Άλλωστε εξισορροπώ το ευτυχές τέλος με το αντίβαρο της υπόθεσης που επιβεβαιώνει ότι η ζωή μπορεί να είναι σκληρή και άδικη.
Στο Αμάρτημα της Κυρίας Ρέμικ η ενοχή και τα μυστικά κινούν την ιστορία. Είναι στοιχεία που επανέρχονται συνειδητά στα βιβλία σου;
Η ενοχή είναι ένα ωραίο συστατικό. Είναι έντονο συναίσθημα και συγκινητικό. Τα μυστικά πάντα παίζουν σπουδαίο ρόλο. Είναι και σημείο επαφής με τον αναγνώστη. Όλοι έχουμε μυστικά.
Ο Φάρος του Κένεμπεκ αγγίζει και πιο σκοτεινά, σχεδόν μεταφυσικά μονοπάτια. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να πειραματιστείς με αυτό το στοιχείο;
Λατρεύω το μεταφυσικό για πολλούς λόγους. Ατμοσφαιρικότητα. Άγνωστο. Φόβος. Αποδοχή του άγνωστου και πέρασμα σε μία άλλη πραγματικότητα. Ελπίδα. Αν υπάρχει το μεταφυσικό τότε ίσως να υπάρχει και συνέχεια. Ποιος δε θα ήθελε να ξέρει;
Ο Φάρος του Κένεμπεκ είναι απο τα αγαπημένα μου βιβλία και θα ηθελα μια νέα ιστορία που να βαδίζει στα ίδια μονοπάτια
Κι εγώ. Θέλω να γράψω κάτι μεταφυσικό σύντομα.
Στο Ουδέν Κρυπτόν η αλήθεια έχει κόστος. Τι σε ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσεις: το μυστικό ή τις συνέπειες της αποκάλυψής του;
Τις συνέπειες φυσικά. Ακριβώς αυτός είναι και ο σκοπός που εξυπηρετεί το μυστικό.
Πιστεύεις ότι τελικά υπάρχει κάτι που μπορεί να μείνει για πάντα κρυφό;
Πολλά πράγματα μένουν για πάντα κρυφά. Ο λόγος που κάποια αποκαλύπτονται είναι απλά ο χρόνος. Ο χρόνος μεταβάλλει τα πάντα κι έτσι κάποια πράγματα προλαβαίνουν ν’ αποκαλυφθούν.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Βιβλιοπαρουσίαση: Όλες οι νέες κυκλοφορίες των Εκδόσεων Μίνωας
Θα έλεγες ότι το Ουδέν Κρυπτόν είναι το πιο ώριμο ή το πιο σκοτεινό σου βιβλίο μέχρι σήμερα;
‘Όχι. Το πιο σκοτεινό νομίζω ότι είναι ο Φάρος του Κένεμπεκ. Για πιο ώριμο δεν ξέρω… Για να είμαι ειλικρινής, τα θεωρώ ισοδύναμα.
Όταν γράφεις, γνωρίζεις από την αρχή την αλήθεια της ιστορίας ή την ανακαλύπτεις μαζί με τον αναγνώστη;
Την ανακαλύπτω καθώς γράφω και ναι, πολλές φορές βλέπεις μία πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή μέσα από τα μάτια ενός αναγνώστη. Είναι πολύ όμορφο αυτό όταν συμβαίνει.
Υπήρξε βιβλίο όπου το τέλος άλλαξε ριζικά στην πορεία της γραφής;
Σε όλα.
Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για έναν Έλληνα συγγραφέα αστυνομικού μυθιστορήματος να ξεχωρίσει και τι πιστεύεις ότι διαφοροποιεί τη δική σου γραφή;
Δεν μπορώ να πω εγώ τι διαφοροποιεί τη δική μου γραφή από των άλλων. Αυτό θα μπορούσε να το πει το αναγνωστικό κοινό και θα ήταν ξεκάθαρο αν είχαμε ένα τεράστιο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα. Δεν έχουμε. Για να απαντήσω και στην ερώτηση περί της δυσκολίας, ναι θέλει πέρα από ταλέντο και τύχη.
Κλείνοντας, τι θα ήθελες να κουβαλά μαζί του ο αναγνώστης αφού κλείσει το ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ ;
Θέλω να περάσει καλά διαβάζοντας το βιβλίο. Δεν πρόκειται για αριστούργημα. Είναι ένα βιβλίο για να σου κρατήσει καλή παρέα, να σε ταξιδέψει, να σε συγκινήσει και να σου ψιθυρίσει ένα ερώτημα: έχεις το δικαίωμα να τελειώσεις από μόνος σου ένα απόβρασμα της κοινωνίας που σου πήρε έναν άνθρωπο που αγαπούσες; Αν θέλετε τη γνώμη μου, φυσικά και το έχεις. Η θρησκεία λέει όχι. Η επιστήμη λέει πώς είμαστε ζώα και μέρος της φύσης και με αυτούς τους κανόνες δεν υπάρχει ηθικός φραγμός. Αν ακούγεται τρελό αυτό που λέω, διαβάστε την ιστορία κι επανέρθετε στο ερώτημα.
Και τι μπορείς να μας αποκαλύψεις για το επόμενο συγγραφικό σου βήμα;
Έχω ξεκινήσει κάτι αλλά είμαι στην αρχή. Αν δεν το αλλάξω, τότε νομίζω πως πάω για κάτι κοινωνικό σε μια εποχή που σημάδεψε πολύ κόσμο.
Ήταν μια επιλογή από την αρχή ή προέκυψε σταδιακά μέσα από τη γραφή;
Ήταν μία ενστικτώδης επιλογή από την αρχή.
Στα βιβλία σου η ψυχολογία των χαρακτήρων έχει κεντρικό ρόλο. Ξεκινάς συνήθως από τον άνθρωπο ή από το μυστήριο που θέλεις να λύσεις;
Ξεκινάω ουσιαστικά από τον ήρωα. Δεν έχω την ιστορία και αρχικά φτιάχνω μία σκηνή για να αναπτύξω τον χαρακτήρα. Όταν έχω ολοκληρωμένη εικόνα του ψυχισμού και της προσωπικότητάς του με καθοδηγεί ο ίδιος. Αν θέλετε τη γνώμη μου, νομίζω πως αυτός είναι ο πιο αυθεντικός τρόπος για να γράψει κανείς μία φανταστική ιστορία που ν’ αγγίζει την πραγματικότητα.
Η συζήτηση με τη Σόνια ΣΑΟΥΛΙΔΟΥ επιβεβαιώνει ότι το αστυνομικό μυθιστόρημα μπορεί να λειτουργήσει ως καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης και όχι απλώς ως μηχανισμός πλοκής. Οι απαντήσεις της φωτίζουν τη διαδικασία της γραφής αλλά και τη στάση ζωής πίσω από αυτήν.
Την ευχαριστώ θερμά για την ειλικρίνεια, τη διάθεση και τον χρόνο που αφιέρωσε σε αυτή τη συνέντευξη. Γιατί όταν η κουβέντα ξεφεύγει από τα προφανή, τότε αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ: Kάθε άνθρωπος κι ένα σημάδι πάνω μου…
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Σόνια Σαουλίδου γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Επικοινωνίες και Διοίκηση Επιχειρήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες και εργάστηκε για χρόνια ως δημοσιογράφος σε έντυπα και μέσα ενημέρωσης. Η συγγραφική της πορεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το αστυνομικό και ψυχολογικό θρίλερ.
Τα βιβλία της Σόνιας Σαουλίδου
Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell:
- Το Ακρωτήρι των Κοραλλιών
- Το Αμάρτημα της Κυρίας Ρέμικ
- Ο Φάρος του Κένεμπεκ
- Μη με Ξεχάσεις
- Ουδέν Κρυπτόν
Συνέντευξη: Σταύρος Ηλιόπουλος
- Ο Σταύρος ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι book content creator, κριτικός βιβλίων και λάτρης των ταξιδιών. Μοιράζεται προτάσεις ανάγνωσης, βιβλιοκριτικές και λογοτεχνικά αφιερώματα, συνδέοντας κάθε ιστορία με μια διαδρομή και κάθε σελίδα με μια εμπειρία.
Ακολουθήστε τον:
στο Instagram: https://www.instagram.com/book_reviews_gr?igsh=bjNwdHpvem1raWN5
στο TikTok: https://www.tiktok.com/@book_reviews_gr?_r=1&_t=ZN-93GFUfDIvry
και στο προσωπικό του blog: https://bookreviewsgr.blogspot.com/?m=1
