Δεν είναι όλα για να φαίνονται. Δεν είναι όλα για να εξηγούνται. Υπάρχουν στιγμές που δεν αποτυπώνονται σε φωτογραφίες, δεν χωράνε σε stories, δεν γίνονται ποτέ post. Κι όμως, αυτές είναι που σε χτίζουν.
Μεγαλώνοντας, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι η ζωή δεν είναι αυτό που είχες στο μυαλό σου όταν ήσουν μικρός. Δεν είναι ευθεία γραμμή, δεν είναι ένα “θα φτάσω εκεί και όλα θα είναι καλά”. Είναι πιο ακατάστατη, πιο απρόβλεπτη, πιο αληθινή. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε αυτά που περίμενες και σε αυτά που τελικά έγιναν, βρίσκεις τον εαυτό σου.
Όχι όπως τον φανταζόσουν. Όπως άντεξες να γίνεις.
Υπάρχουν φάσεις που δεν φαίνονται. Φάσεις που δεν τις μοιράζεσαι, γιατί δεν έχεις τη δύναμη να τις εξηγήσεις ή γιατί δεν θέλεις να μπεις στη διαδικασία να τις δικαιολογήσεις. Σιωπές που λένε περισσότερα από λόγια. Μέρες που απλά προσπαθείς να κρατηθείς όρθιος, χωρίς να το μάθει κανείς.
Και αυτό, όσο κι αν δεν φαίνεται, είναι δύναμη.
Γιατί κάποια στιγμή σταματάς να αποδεικνύεις. Δεν σε νοιάζει να εξηγήσεις ποιος είσαι, τι πέρασες, γιατί έκανες αυτό που έκανες. Δεν κυνηγάς την αποδοχή, ούτε ψάχνεις να δικαιωθείς στα μάτια των άλλων. Μαθαίνεις να είσαι καλά με αυτά που νιώθεις. Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι ελευθερία.
Δεν σημαίνει ότι όλα πήγαν όπως τα ήθελες. Σημαίνει ότι έμεινες. Ότι δεν έφυγες, δεν τα παράτησες, δεν λύγισες όταν ήταν πιο εύκολο να το κάνεις. Κουβάλησες πράγματα που δεν φαίνονται και συνέχισες.
Κάπου εκεί αλλάζει και το πώς βλέπεις τον κόσμο. Δεν σε απασχολεί πια ο θόρυβος. Δεν σε αγγίζουν τα λόγια που δεν έχουν βάρος. Δεν γυρίζεις πίσω για κάθε φωνή. Γιατί ξέρεις πόσο κόστισε για να φτάσεις μέχρι εδώ. Και δεν έχεις χρόνο να τον χαραμίσεις.
Δεν είναι θέμα αδιαφορίας. Είναι θέμα επιλογής.
Επιλέγεις πού θα δώσεις ενέργεια. Επιλέγεις ποιοι άνθρωποι αξίζουν χώρο στη ζωή σου. Επιλέγεις να προχωρήσεις, ακόμα κι όταν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις. Γιατί δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα. Αρκεί να ξέρεις ότι δεν θες να γυρίσεις πίσω.
Και ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι αυτό: αρχίζεις να εκτιμάς τις μικρές νίκες. Αυτές που δεν θα γίνουν ποτέ headline. Μια δύσκολη μέρα που πέρασε. Μια στιγμή που δεν αντέδρασες όπως παλιά. Ένα βήμα μπροστά, έστω και μικρό.
Μπορεί να μην φαίνεται σε κανέναν.
Αλλά για σένα, είναι τα πάντα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία πώς δείχνει η ζωή σου προς τα έξω. Σημασία έχει πώς τη νιώθεις από μέσα. Και αν καταφέρεις να βρεις μια ισορροπία εκεί, μια ηρεμία που δεν εξαρτάται από τους άλλους, τότε έχεις κερδίσει κάτι πολύ πιο σημαντικό από την εικόνα.
Έχεις κερδίσει τον εαυτό σου…
ΜΠ
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερα άρθρα από τον Μάκη Πουνέντη; Κάνε κλικ στα παρακάτω:
Γιατί πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι νιώθουν χαμένοι?
Το Πείραμα του Μίσους: Πώς “καθάρισα” το X σε μία μέρα
Πνευματική Ηρεμία: Πώς να Καλλιεργήσουμε Γαλήνη και Έλεγχο στην Καθημερινότητά μας
