Διάβασα ένα απόφθεγμα του Χαλίλ Γκιμπράν και, χωρίς να το καταλάβω, με σταμάτησε.
«Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσεύχεσαι και όταν έχει λιακάδα.»
Και έμεινα να το σκέφτομαι. Όχι σαν φράση. Σαν καθρέφτη.
Γιατί η αλήθεια είναι πως όλοι ξέρουμε να προσευχόμαστε όταν πονάμε. Όταν κάτι μας βαραίνει. Όταν φοβόμαστε. Όταν νιώθουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο. Εκεί δεν χρειάζεται προσπάθεια. Η ψυχή βρίσκει μόνη της τις λέξεις. Κλαίει, ζητά, παρακαλά, υπόσχεται.
Αλλά όταν όλα είναι ήρεμα;
Όταν δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς;
Όταν οι μέρες κυλάνε χωρίς δράμα, χωρίς απώλειες, χωρίς σεισμούς μέσα σου;
Τότε σιωπούμε.
Κι εγώ το κάνω. Το παραδέχομαι.
Όταν όλα πάνε καλά, ξεχνάω να πω «ευχαριστώ». Σαν να θεωρώ αυτονόητο ότι έτσι πρέπει να είναι η ζωή. Σαν να μου το χρωστάει. Σαν να μη χρειάζεται να σταθώ για λίγο και να αναγνωρίσω πόσο εύθραυστα είναι όλα αυτά.
Κι όμως, κάποτε, για αυτή τη λιακάδα προσευχόμουν.
Προσευχόμουν για ηρεμία. Για μια ανάσα χωρίς βάρος. Για μέρες που να μην πονούν.
Για ανθρώπους που να μένουν. Για στιγμές που να μην χρειάζονται εξηγήσεις.
Και όταν ήρθαν… τις προσπέρασα βιαστικά.
Ίσως γιατί ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει περισσότερο μέσα στην έλλειψη παρά στην πληρότητα. Ίσως γιατί μας είναι πιο εύκολο να ζητάμε παρά να ευχαριστούμε. Ίσως γιατί η ευγνωμοσύνη απαιτεί συνειδητότητα — και αυτή πονάει μερικές φορές περισσότερο κι από τη θλίψη. Γιατί όταν είσαι πραγματικά ευγνώμων, καταλαβαίνεις και κάτι άλλο: ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο. Ούτε η βροχή. Ούτε ο ήλιος…
Κι εκεί είναι όλη η ουσία. Να μάθεις να στέκεσαι και στα δύο. Να μην προσεύχεσαι μόνο όταν όλα γκρεμίζονται, αλλά και όταν όλα στέκουν όρθια. Να μην θυμάσαι τον εαυτό σου μόνο στον πόνο, αλλά και στη γαλήνη.
Γιατί η αληθινή πίστη — όποια μορφή κι αν έχει για τον καθένα — δεν φαίνεται στις δύσκολες στιγμές. Εκεί όλοι πιστεύουμε. Φαίνεται στις ήσυχες. Στις απλές. Στις «τίποτα δεν συμβαίνει» μέρες.
Εκεί κρύβεται η ωριμότητα.
Να ξέρεις να λες ένα σιωπηλό «ευχαριστώ» χωρίς λόγο.
Να αναγνωρίζεις το φως, πριν ξαναέρθει το σκοτάδι.
Και να θυμάσαι — όσο κι αν ακούγεται απλό —
να προσεύχεσαι και στη λιακάδα.
Μ.Π
