Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη.
Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη μέρα, ούτε μια φράση που να το σφράγισε.
Ξέρω μόνο ότι, κάπου στη διαδρομή, έγινα αυτός που «αντέχει».
Αυτός που δεν λυγίζει.
Αυτός που βρίσκει τρόπο.
Αυτός που, ό,τι κι αν του τύχει, θα το σηκώσει και θα προχωρήσει.
Και σιγά-σιγά, χωρίς να το ζητήσω, οι άλλοι άρχισαν να ακουμπάνε πάνω μου.
Από πεποίθηση.
Γιατί έτσι με έμαθα.
Έτσι τους έμαθα.
Δεν τους έδειξα ποτέ τις στιγμές που δεν ήξερα τι να κάνω.
Τις ώρες που καθόμουν ακίνητος, κοιτώντας το ταβάνι, χωρίς λύση, χωρίς σχέδιο.
Δεν τους άφησα να δουν πόσο βαραίνουν κάποια βράδια, όταν όλα σωπαίνουν και μένω μόνος με τις σκέψεις μου.
Δεν παραδέχτηκα ότι υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και δεν έχω κουράγιο ούτε για τα αυτονόητα.
Μέρες που δεν θέλω να μιλήσω.
Μέρες που απαντάω «όλα καλά» από συνήθεια, όχι επειδή είναι αλήθεια.
Δεν είδαν τις φορές που ένιωσα λίγος.
Που κάτι με ξεπέρασε.
Που μια κατάσταση ήταν πιο βαριά απ’ όσο μπορούσα να σηκώσω.
Δεν είπα ποτέ ότι υπάρχουν στιγμές που δεν τα κατάφερα.
Όχι επειδή δεν προσπάθησα, αλλά επειδή απλώς… δεν γινόταν.
Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβω, φόρεσα έναν ρόλο.
Και κάθε ρόλος, όσο τιμητικός κι αν μοιάζει, γίνεται βάρος όταν δεν μπορείς να τον βγάλεις ούτε στο σπίτι σου.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή:
Δεν κουράστηκα από τη ζωή.
Κουράστηκα από το να πρέπει να φαίνομαι εντάξει μέσα της…
Υπάρχουν στιγμές που δεν θέλω να είμαι ο δυνατός.
Δεν θέλω να είμαι ο ψύχραιμος.
Δεν θέλω να είμαι αυτός που «ξέρει».
Θέλω να είμαι απλώς άνθρωπος.
Να πω “φοβάμαι”, χωρίς να το ντύσω με χιούμορ.
Να πω “δεν αντέχω”, χωρίς να νιώθω ότι απογοητεύω.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή, κατάλαβα κάτι που άργησε να έρθει:
ότι αυτό που μου έλειψε περισσότερο δεν ήταν η λύση.
Ήταν κάποιος να πλησιάσει, να με πάρει αγκαλιά και να μου πει:
«Δεν πειράζει».
Δεν πειράζει που δεν τα κατάφερες.
Δεν πειράζει που δεν ήσουν τόσο δυνατός όσο νόμιζαν.
Δεν πειράζει που δεν είχες απαντήσεις.
Δεν πειράζει που φοβήθηκες.
Δεν πειράζει που κουράστηκες περισσότερο απ’ όσο έδειξες.
Γιατί, καμιά φορά, αυτό που σώζει έναν άνθρωπο
δεν είναι η δύναμη.
Είναι η άδεια να μην την έχει…
Κι ίσως τελικά η πραγματική γενναιότητα να μην είναι το να στέκεσαι πάντα όρθιος.
Ίσως να είναι το θάρρος να παραδεχτείς, έστω μέσα σου, ότι δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νομίζουν…
Μ.Π
