Νατάσα Ιντζόγλου: Συνέντευξη για το «Φόνος στην ταράτσα»

Η Νατάσα Ιντζόγλου κάνει το συγγραφικό της ντεμπούτο με το μυθιστόρημα «Φόνος στην ταράτσα» (εκδ. Μίνωας), ένα βιβλίο που γεννήθηκε από μια βαθιά προσωπική ανάγκη να αποτυπώσει σκέψεις, φόβους και ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη φύση.
Για την ίδια, η γραφή υπήρξε για χρόνια ένας εσωτερικός χώρος έκφρασης. Η απόφαση να μοιραστεί αυτή την ιστορία σηματοδότησε τη στιγμή που κάτι προσωπικό έγινε πλέον μέρος ενός ευρύτερου κόσμου.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη διαδρομή μέχρι την έκδοση του πρώτου της βιβλίου, τις αμφιβολίες, αλλά και τη σχέση που διαμορφώνεται όταν μια ιστορία περνά από τον συγγραφέα στον αναγνώστη.

1.) Το πρώτο βιβλίο είναι πάντα μια προσωπική κατάθεση. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις “τώρα θέλω να μοιραστώ αυτή την ιστορία”;

Το πρώτο βιβλίο είναι πράγματι μια στιγμή έκθεσης. Η απόφαση να μοιραστώ αυτή την ιστορία ήρθε όταν κατάλαβα ότι δεν ήθελε πια να μείνει μόνο «δική μου». Οι χαρακτήρες και τα διλήμματα τους άγγιζαν θέματα που μας αφορούν όλους: τι κρύβουμε, τι αντέχουμε και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους.

1.1) Υπήρξε στιγμή αμφιβολίας πριν πάρεις την απόφαση να το εκδώσεις;

Αμφιβολία βέβαια και υπήρξε. Πολλοί χαρακτήρες έχουν πινελιές από πραγματικούς ανθρώπους, κάτι που έκανε την έκθεση ακόμη πιο προσωπική. Νομίζω όμως ότι αυτή η αμφιβολία είναι σχεδόν απαραίτητη· λειτουργεί σαν φίλτρο ευθύνης. Με ώθησε να μελετήσω σε βάθος το αντικείμενο, μέσα από 3,5 χρόνια σπουδών στην Εγκληματολογία, την Ανακριτική και την Ιατροδικαστική, και 3 χρόνια στην Υποκριτική, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να μου δίνει τη σιγουριά ότι το βιβλίο με εκφράζει πραγματικά.

2.) Πριν από την έκδοση, τι ρόλο έπαιζε η γραφή στη ζωή σου; Ήταν ανάγκη, καταφύγιο ή τρόπος σκέψης;

Η γραφή για μένα ήταν πάντα ένας τρόπος σκέψης και ταυτόχρονα ένα καταφύγιο μέσα στο χάος της καθημερινότητας. Λειτουργούσε ως ένας εσωτερικός μηχανισμός επεξεργασίας: έγραφα για να καταλάβω πώς λειτουργεί ο κόσμος, να δώσω σχήμα σε παρατηρήσεις και να δομήσω τη λογική (ή την έλλειψή της!) πίσω από τις ανθρώπινες πράξεις.
Ήταν η δική μου «σιωπηλή» περιοχή, όπου μπορούσα να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Η μετάβαση από αυτή την προσωπική ανάγκη στην έκδοση ήταν ουσιαστικά η απόφαση να ανοίξω την πόρτα αυτού του καταφυγίου και στους άλλους.

3.) Αν έπρεπε να εξηγήσεις σε κάποιον τι σε ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσεις μέσα από το πρώτο σου βιβλίο, τι θα του έλεγες;

Περισσότερο από το “ποιος” το έκανε, με ενδιέφερε το “γιατί”. Ήθελα να εξερευνήσω τα όρια της ανθρώπινης ηθικής και τις γκρίζες ζώνες ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο. Με γοητεύει το πώς οι άνθρωποι, κάτω από την πίεση του φόβου ή της ανάγκης για προστασία, μπορούν να μεταμορφωθούν.

3.1) Ήταν κάτι που ήξερες από την αρχή ή προέκυψε καθώς έγραφες;

Στην αρχή αυτό υπήρχε περισσότερο ως διαίσθηση παρά ως ξεκάθαρη πρόθεση. Καθώς έγραφα, όμως, έγινε σαφές ότι αυτό ήταν ο πυρήνας της ιστορίας. Το μυστήριο λειτούργησε σαν όχημα, αλλά η πραγματική μου ανάγκη ήταν να μιλήσω για την ανθρώπινη ευθραυστότητα, την
πολυπλοκότητα της ενοχής και την ανάγκη μας να προστατεύσουμε ό,τι αγαπάμε. Η διαδικασία της γραφής λειτούργησε σαν μια ανάκριση: ξεκίνησα με κάποιες υποψίες και κατέληξα σε αποκαλύψεις που ξάφνιασαν ακόμη και εμένα την ίδια!

4.) Στο αστυνομικό μυθιστόρημα η ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και στον ρεαλισμό είναι λεπτή. Πώς τη διαχειρίστηκες στο πρώτο σου βιβλίο;

Στο αστυνομικό μυθιστόρημα η φαντασία φέρνει ζωή στους χαρακτήρες και τις ανατροπές, ενώ ο ρεαλισμός κάνει την ιστορία πειστική και την αγωνία αληθινή. Ήθελα οι αναγνώστες να νιώθουν ότι όσα συμβαίνουν στην ταράτσα θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιαδήποτε γειτονιά, χωρίς να χάνεται η μαγεία του μυστηρίου.

4.1) Υπήρχαν στοιχεία που χρειάστηκε να ερευνήσεις περισσότερο για να νιώθεις ότι «στέκουν» μέσα στην ιστορία;

Για να «στέκουν» οι λεπτομέρειες, χρειάστηκε να ερευνήσω εκτενώς: 2,5 χρόνια σπουδών σε Εγκληματολογία, Ανακριτική και Ιατροδικαστική και 3 χρόνια Υποκριτικής, ώστε να μπορώ να μπω στα παπούτσια των ηρώων.
Κάθε δράση και κάθε διάλογος έχει σημασία για να γίνει ο κόσμος του βιβλίου πειστικός και ζωντανός.

5.) Ως πρώτη συγγραφική εμπειρία, τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στη διαδικασία της γραφής;

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να βρω τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στους ζωντανούς διαλόγους, τη δράση και την ψυχογραφία των χαρακτήρων. Ήθελα να νιώθουν οι αναγνώστες ότι είναι μέσα στο μυαλό τους, χωρίς όμως να «πνιγούν» στις λεπτομέρειες ή να προδοθεί η λύση του μυστηρίου.

5.1) Υπήρξε σημείο που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Φυσικά υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας -πολλές φορές σκεφτόμουν «μήπως δεν τα καταφέρνω;». Αλλά κάθε φορά που ξαναδιάβαζα μια σκηνή και ένιωθα ότι οι χαρακτήρες ζωντάνευαν όπως τους είχα φανταστεί, ήξερα ότι έπρεπε να συνεχίσω. Ήταν μια διαδικασία υπομονής, επιμονής και μικρών νικών κάθε μέρα, που τελικά με οδήγησαν στην ολοκλήρωση του βιβλίου.

6.) Όταν ολοκλήρωσες το χειρόγραφο, πώς ένιωσες; Ανακούφιση, φόβο ή προσμονή;

Όταν μπήκε η τελευταία τελεία -στο κινητό ή στον υπολογιστή, καθώς το βιβλίο γράφτηκε παντού- το πρώτο συναίσθημα ήταν μια βαθιά, σχεδόν σωματική ανακούφιση. Ήταν η στιγμή που η ιστορία “έφυγε” από μέσα μου.

Ταυτόχρονα, υπήρχε και προσμονή. Η σκέψη ότι αυτή η ιστορία θα συναντήσει αναγνώστες, θα διαβαστεί με διαφορετικά μάτια και θα γεννήσει ερωτήματα ή συναισθήματα που δεν είχα προβλέψει, ήταν ίσως το πιο συγκινητικό κομμάτι.

7.) Η συνεργασία σου με τις Εκδόσεις Μίνωας πώς προέκυψε και τι σημαίνει για σένα αυτή η πρώτη εκδοτική εμπειρία;

Η συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Μίνωας προέκυψε πρώτα απ’ όλα μέσα από εμπιστοσύνη και ενδιαφέρον για το έργο μου, και είμαι ευγνώμων στην Αθηνά Λυρώνη και τον Γιάννη Κωνστανταρόπουλο γι’ αυτό. Οι παρατηρήσεις τους, μαζί με την επιμέλεια της Μαρίας Μπανούση, βοήθησαν το βιβλίο να ανέβει επίπεδο.

7.1) Σε βοήθησε να δεις το βιβλίο σου με διαφορετικό μάτι;

Η ομάδα Μάρκετινγκ του Μίνωα, με την αισθητική φροντίδα τους, και η Ειρήνη Γαβρέλα με την εξαιρετική δουλειά της, ήταν επίσης καθοριστικοί παράγοντες για να αποκτήσει ο «Φόνος στην Ταράτσα» τη σημερινή του μορφή και απήχηση.
Αυτή η εμπειρία με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι που ως αναγνώστρια δεν είχα ποτέ εκτιμήσει πλήρως: κάθε βιβλίο είναι προϊόν ομαδικής δουλειάς, και η συνεισφορά αυτών των ανθρώπων ήταν καθοριστική για να εκφραστεί η δική μου φωνή στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

8.) Πώς βίωσες την πρώτη επαφή με τους αναγνώστες σου;

Η πρώτη επαφή με τους αναγνώστες ήταν από τις πιο συγκινητικές εμπειρίες όλου του ταξιδιού. Μέχρι τότε η ιστορία υπήρχε στο μυαλό μου και στο χαρτί· ξαφνικά άρχισε να ζει μέσα σε άλλους ανθρώπους, με τρόπους που δεν μπορούσα να ελέγξω ή να προβλέψω. Αυτό έχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό αλλά και ταπεινωτικό.

8.1) Υπήρξε κάποιο σχόλιο που σε άγγιξε ιδιαίτερα ή σε έκανε να σκεφτείς διαφορετικά τη γραφή σου;

Κάθε σχόλιο που μου στέλνουν οι αναγνώστες με αγγίζει πολύ. Ένα από αυτά που με συγκίνησε περισσότερο ήταν το παρακάτω:

9.)Αν έπρεπε να περιγράψεις το βιβλίο σου σε έναν αναγνώστη με μία μόνο φράση, ποια θα ήταν;

«Ένα δίκαιο παιχνίδι μυαλού με τον αναγνώστη, που εξελίσσεται μέσα στο λαβύρινθο και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής».

9.1) Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που θα ήθελες ιδανικά να του αφήσει όταν φτάσει στην τελευταία σελίδα;

Όταν ένα βιβλίο φεύγει από τα χέρια σου και κυκλοφορεί στον κόσμο, δεν σου ανήκει πια. Παύει να είναι δικό σου και γίνεται των αναγνωστών του. Ο καθένας, η καθεμιά και το καθένα θα το διαβάσει μέσα από τις δικές του εμπειρίες, φόβους ή προσδοκίες. Από τη μεριά μου, θα ήθελα να περάσει όμορφα συμμετέχοντας σε ένα παιχνίδι μυαλού και ένα ταξίδι συναισθημάτων.
Κι, αν κλείνοντας το βιβλίο, αισθανθεί ότι κατάλαβε κάτι περισσότερο για τον εαυτό του/της και τους ανθρώπους γύρω του/της, νομίζω ότι μαζί (σαν συγγραφέας και αναγνώστης) καταφέραμε μια μικρή νίκη.

10.)Μετά το πρώτο βιβλίο, νιώθεις ότι η γραφή είναι πλέον κομμάτι της ζωής σου που δεν μπορείς να αγνοήσεις;

Η γραφή ήταν πάντα εκεί, αλλά πλέον η σχέση μας έχει επισημοποιηθεί! Μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου, δεν είναι πια μόνο ένα καταφύγιο, αλλά μια συνειδητή επιλογή επικοινωνίας. Είναι μια εσωτερική ανάγκη που, ακόμα κι αν ήθελα, δεν θα μπορούσα πια να αγνοήσω.

10.1) Το επόμενο βήμα είναι ήδη σκέψη ή προτιμάς να αφήσεις τον χρόνο να δουλέψει;

Τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια δούλευα στην επόμενη περιπέτεια της Ανδριάνας και του Ερμή και είμαι στην ευχάριστη θέση να πω ότι είναι σε πολύ καλό δρόμο! Η νέα τους υπόθεση αναμένεται σύντομα και είμαι πολύ ενθουσιασμένη με όλα όσα έχουν να σας διηγηθούν!

Το «Φόνος στην ταράτσα» από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ αποτέλεσε για τη Νατάσα Ιντζόγλου την αρχή μιας νέας δημιουργικής διαδρομής. Μιας διαδρομής όπου η γραφή δεν παραμένει πλέον μόνο προσωπική υπόθεση, αλλά γίνεται τρόπος επικοινωνίας.
Οι χαρακτήρες της έχουν ήδη ξεκινήσει το επόμενο τους βήμα και, μαζί τους, συνεχίζεται και η δική της πορεία στη συγγραφή, με νέες ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΑΤΑΣΑ

Η Νατάσα Ιντζόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Οργάνωση & Διοίκηση Επιχειρήσεων, συνεχίζοντας με διπλό μεταπτυχιακό στο Διεθνές Μάνατζμεντ με υποτροφία στην Ολλανδία και στην Ισπανία.

Με ιδιαίτερη αγάπη για τη λογοτεχνία από παιδί, κέρδισε τρεις σχολικούς διαγωνισμούς καλύτερου διηγήματος. Συμμετείχε στη συγγραφή των συλλογικών βιβλίων μυστηρίου Συνταγές για δολοφόνους (2022), Η επίσκεψη (2021), καθώς και του σεναρίου του θεατρικού έργου Τα σύνδρομα (2022). Παρακολούθησε Εγκληματολογία, Ανακριτική και Δημιουργική Γραφή για τέσσερα χρόνια στη σχολή Tabula Rasa. Είναι διευθύντρια διεθνών ομάδων πωλήσεων στην Amazon και προηγουμένως στη Google. Παράλληλα, ασχολείται ερασιτεχνικά με την υποκριτική και συμμετέχει εθελοντικά σε προγράμματα για την ενδυνάμωση των γυναικών, την υποστήριξη των παιδιών και των ηλικιωμένων. Έπειτα από οκτώ χρόνια σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, ζει μόνιμα στην Αθήνα.

Αν θέλεις να δεις και άλλες αξιόλογες λογοτεχνικές προτάσεις, μπορείς να διαβάσεις το αφιέρωμα Ποιο βιβλίο θα πρότεινε ένας συγγραφέας – εκτός από το δικό του; 13+1 αγαπημένοι δημιουργοί επιλέγουν βιβλία που αξίζει να διαβαστούν!.

Ο Σταύρος ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι book content creator, κριτικός βιβλίων και λάτρης των ταξιδιών. Μοιράζεται προτάσεις ανάγνωσης, βιβλιοκριτικές και λογοτεχνικά αφιερώματα, συνδέοντας κάθε ιστορία με μια διαδρομή και κάθε σελίδα με μια εμπειρία.