Κάθε 14 Φεβρουαρίου, ο κόσμος βάφεται κόκκινος. Καρδιές στις βιτρίνες, τραπέζια για δύο, φωτογραφίες με αγκαλιές. Η αγάπη γίνεται δημόσια. Φωτογραφίζεται, επιβεβαιώνεται, σχεδόν επιδεικνύεται.
Κι αν είσαι μόνος, είναι εύκολο να νιώσεις εκτός γιορτής.
Όχι επειδή σου λείπει απαραίτητα ένας συγκεκριμένος άνθρωπος. Αλλά επειδή σου λείπει η αίσθηση του «ανήκω». Η ιδέα ότι κάποιος σε σκέφτεται, σε περιμένει, σε διαλέγει.
Όμως η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι τεστ αξίας. Δεν είναι διαγωνισμός σχέσεων. Είναι απλώς ένας μεκας φωτισμός πάνω σε αυτό που ήδη νιώθεις.
Αν είσαι μόνος, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπήθηκες.
Δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησες.
Σημαίνει, ίσως, ότι δεν συμβιβάστηκες.
Ζούμε σε μια εποχή που η μοναξιά παρουσιάζεται σαν ελάττωμα. Σαν κάτι που πρέπει να διορθωθεί άμεσα. Σαν να είναι προτιμότερο να είσαι σε μια μέτρια σχέση παρά να είσαι μόνος. Κι όμως, η μοναχικότητα είναι συχνά το πιο καθαρό πεδίο αυτογνωσίας.
Το να αντέχεις τη σιωπή σου είναι δύναμη. Το να μη γεμίζεις τον χρόνο σου με «κάτι πρόχειρο» μόνο και μόνο για να μην είσαι μόνος, είναι ωριμότητα.
Ναι, μπορεί να θέλεις μια αγκαλιά. Μπορεί να θέλεις κάποιον να σε ρωτήσει «πώς ήταν η μέρα σου;». Αυτό δεν σε κάνει αδύναμο. Σε κάνει άνθρωπο. Η ανάγκη για σύνδεση δεν ακυρώνει την ανεξαρτησία σου. Τη συμπληρώνει.
Το ερώτημα δεν είναι αν θέλεις αγάπη. Όλοι θέλουμε.
Το ερώτημα είναι αν είσαι διατεθειμένος να περιμένεις κάτι αληθινό.
Πολλοί δεν φοβούνται τη μοναξιά. Φοβούνται αυτό που αποκαλύπτει. Το κενό. Την αναμέτρηση με τον εαυτό τους. Γι’ αυτό μένουν σε σχέσεις που τους μικραίνουν, που τους κάνουν να ξεχνούν ποιοι είναι. Μόνο και μόνο για να μη βρεθούν μόνοι μια μέρα σαν τη σημερινή.
Αλλά η αγάπη δεν είναι διακόσμηση. Δεν είναι status. Είναι επιλογή και ευθύνη. Και για να τη ζήσεις σωστά, πρέπει πρώτα να έχεις συμφιλιωθεί με εσένα.
Η περίοδος που είσαι μόνος δεν είναι χαμένος χρόνος. Είναι φάση χτισίματος. Μαθαίνεις τα όριά σου. Ξεκαθαρίζεις τι δεν ανέχεσαι πια. Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν θέλεις απλώς κάποιον δίπλα σου, αλλά κάποιον που να σε σέβεται, να σε εμπνέει, να σε μεγαλώνει. Τα social media ενισχύουν την ψευδαίσθηση ότι όλοι είναι ευτυχισμένοι εκτός από εσένα. Αλλά καμία σχέση δεν χωράει σε ένα story. Καμία πραγματική αγάπη δεν μετριέται με likes.
Το να είσαι μόνος σήμερα δεν είναι απόδειξη έλλειψης. Είναι απλώς μια φάση ζωής. Και οι φάσεις περνούν. Αυτό που μένει είναι ο τρόπος που στάθηκες μέσα σε αυτές.
Αν δεν έχεις κάποιον να σου προσφέρει λουλούδια, φρόντισε εσύ τον εαυτό σου. Ουσιαστικά. Δούλεψε πάνω σου. Δημιούργησε. Κράτα τη φλόγα σου ζωντανή.
Γιατί όταν έρθει ο άνθρωπος που αξίζει, δεν θέλεις να τον συναντήσεις από φόβο. Θέλεις να τον συναντήσεις από επιλογή.
Η πραγματική ωριμότητα δεν είναι να αποδεικνύεις ότι δεν χρειάζεσαι κανέναν. Είναι να ξέρεις ότι μπορείς να σταθείς μόνος σου — και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να αγαπήσεις.
Αν είσαι μόνος αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, δεν είσαι λιγότερος. Είσαι απλώς στη διαδρομή σου.
Και ο άνθρωπος που μπορεί να σταθεί μόνος του, όταν αγαπήσει, αγαπάει ολόκληρος.
Χωρίς εξάρτηση. Χωρίς πανικό. Χωρίς εκπτώσεις…
Και αυτή η αγάπη αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε τριαντάφυλλο μιας ημέρας!
Μ.Π
