Κάποια στιγμή στη ζωή καταλαβαίνεις κάτι δύσκολο:
δεν φταίνε πια οι άλλοι.
Δεν φταίει ο χρόνος.
Δεν φταίνε οι συνθήκες.
Φταις εσύ.
Και όσο κι αν πονάει, αυτή είναι η στιγμή που αρχίζεις πραγματικά να ζεις.
Κοιτάζω τη ζωή μου και δεν μπορώ πια να ρίξω την ευθύνη σε κανέναν. Ούτε στις συγκυρίες, ούτε στους ανθρώπους, ούτε στον χρόνο που «δεν μου φέρθηκε καλά». Ό,τι έγινε, έγινε με το δικό μου χέρι. Άλλοτε συνειδητά, άλλοτε από φόβο. Άλλοτε επειδή τόλμησα, άλλοτε επειδή δεν τόλμησα αρκετά. Και όσο κι αν πονάει να το παραδεχτείς, αυτή είναι ίσως η πιο τίμια αλήθεια: εγώ κρατούσα το πινέλο.
Είμαστε οι καλλιτέχνες της ζωής μας.
Όχι επειδή ξέρουμε τι κάνουμε, αλλά επειδή δεν υπάρχει κανείς άλλος να ζωγραφίσει για εμάς.
Η ζωή δεν έρχεται με οδηγίες. Δεν σου δείχνει πού να σταθείς, τι να διαλέξεις, πότε να προχωρήσεις ή πότε να κάνεις πίσω. Στην αρχή απλώς ξεκινάς. Με άγνοια. Με ενθουσιασμό. Με μια αφέλεια που μοιάζει σχεδόν όμορφη όταν τη σκέφτεσαι χρόνια μετά. Πιάνεις το πινέλο και βάζεις χρώμα χωρίς να ξέρεις αν ταιριάζει, χωρίς να ξέρεις αν θα αντέξει στον χρόνο.
Κάποιες πινελιές βγαίνουν φωτεινές. Έχουν χαρά, ενέργεια, ζωή. Άλλες βγαίνουν βαριές. Σκούρες. Σαν να κουβαλούν μέσα τους όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Κι εκεί αρχίζει η αμφιβολία. Να στέκεσαι μπροστά στον καμβά και να αναρωτιέσαι αν αυτό που βλέπεις σου μοιάζει. Αν είναι όντως δικό σου ή αν απλώς αντέγραψες ό,τι σου έμαθαν.
Γιατί αυτό κάνουμε συχνά. Ζωγραφίζουμε όπως μας έμαθαν. Όπως «πρέπει». Όπως περιμένουν οι άλλοι. Με χρώματα ασφαλή, ουδέτερα, ακίνδυνα. Και κάπου στην πορεία ξεχνάμε ότι ο καμβάς είναι δικός μας. Ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος, παρά μόνο αλήθεια ή φόβος.
Υπάρχουν μέρες που ο πίνακας μοιάζει χαμένος. Που τίποτα δεν δένει. Που το χρώμα βαραίνει, το χέρι κουράζεται, και το μόνο που θέλεις είναι να τα παρατήσεις. Να αφήσεις το πινέλο κάτω και να πεις «δεν πειράζει, έτσι θα μείνει». Μα δεν μένει ποτέ έτσι. Γιατί ό,τι αφήνεις μισό, σε περιμένει. Ό,τι δεν τολμάς να κοιτάξεις, βρίσκει τρόπο να σε κοιτάξει εκείνο.
Μας έμαθαν να φοβόμαστε τις ατέλειες. Να θέλουμε όλα να δείχνουν όμορφα, σωστά, τακτοποιημένα. Μα η ζωή δεν είναι έκθεση τελειότητας. Οι πιο αληθινοί πίνακες δεν είναι οι καθαροί. Είναι εκείνοι που φαίνεται το χέρι. Το τρέμουλο. Η απόφαση της στιγμής. Το λάθος που δεν διορθώθηκε και τελικά έγινε χαρακτήρας.
Κάποιες φορές θα ήθελες να αλλάξεις χρώματα. Να γυρίσεις πίσω και να μη βάλεις εκείνο το σκούρο σημείο. Ή, το αντίθετο, να είχες τολμήσει περισσότερο. Να είχες πατήσει πιο δυνατά το πινέλο. Αλλά η ζωή δεν δουλεύει με «αν». Δουλεύει με ό,τι έκανες όταν φοβόσουν, όταν πονούσες, όταν ήλπιζες.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι να αποδεχτείς:
ότι ακόμα και οι λάθος πινελιές είναι δικές σου.
Ότι ακόμα και τα σκοτεινά σημεία κουβαλούν αλήθεια.
Ότι δεν χρειάζεται όλα να είναι όμορφα για να είναι αληθινά.
Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία αν ο πίνακας εντυπωσιάζει. Δεν έχει σημασία αν θα αρέσει σε όλους. Σημασία έχει αν μπορείς να σταθείς απέναντί του και να πεις, χωρίς να χαμηλώσεις το βλέμμα: «Ναι. Αυτός είμαι. Με τα όλα μου».
Γιατί όσο αναπνέεις, το πινέλο δεν πέφτει ποτέ από το χέρι σου.
Και όσο συνεχίζεις να ζωγραφίζεις, η ζωή — όσο δύσκολη κι αν γίνεται — παραμένει δική σου.
Είμαστε οι καλλιτέχνες της ζωής μας.
.
Και αυτό, όσο κι αν πονάει καμιά φορά, είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχουμε.
