Διαφθορά στην Ελλάδα: Όταν οι έλεγχοι γίνονται καφές
Ωραία χώρα.
Το αυθαίρετο υπόγειο στη Βιολάντα δεν το είχε δει κανείς επιθεωρητής.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε έλεγχος.
Το ερώτημα είναι τι είδους έλεγχος.
Πρώτο σενάριο: Έβλεπαν αλλά δεν έβλεπαν
Περνούσαν από πάνω του.
Έβλεπαν σκάλες και δεν αναρωτήθηκαν ποτέ πού οδηγούν.
Άκουγαν μηχανήματα, αλλά δεν προβληματίστηκαν από πού προέρχονταν οι ήχοι.
Η αδιαφορία βαφτίστηκε ρουτίνα.
Δεύτερο σενάριο: Ο έλεγχος δεν έγινε ποτέ
Δεν πήγαν καν να επιθεωρήσουν.
Οι έλεγχοι έληγαν με ένα τηλεφώνημα. Με το γνωστό στυλ των τοπικών κοινωνιών.
Εκεί όπου:
- ο ιδιοκτήτης
- ο επιθεωρητής
- και ο «ελεγχόμενος»
είναι συντοπίτες, συμμαθητές από το Δημοτικό ή δεύτερα ξαδέρφια.
Δεν μιλάω για δωροδοκία.
Μιλάω για τη λάθος νοοτροπία των χωριών, όπου όλοι είναι γνωστοί και κοντοσυγγενείς και ο ένας στηρίζει άκριτα τον άλλον.
Τρίτο σενάριο: Έλεγχος τύπου «να πιούμε έναν καφέ»
Πήγαν για επιθεώρηση, αλλά όχι για έλεγχο.
Χαμόγελα.
Χειραψίες.
Καλημέρα.
Καφές στο σαλονάκι του εργοστασίου.
Ένα σεβαστό ποσό αλλάζει χέρια.
Και το κλείσιμο κλασικό:
«Τα λέμε παιδιά την επόμενη φορά».
«Στη Γερμανία βάλαμε ανεξάρτητες αρχές»
Ένας φίλος μου Γερμανός, στα χρόνια της κρίσης, μου έλεγε:
«Μιλάτε για διαφθορά, αλλά μαζί τα φάγατε.
Και στη Γερμανία έγιναν τεράστιες ρεμούλες, ειδικά την εποχή της ενοποίησης.
Από τότε όμως βάλαμε ανεξάρτητες αρχές παντού. Αυτή είναι η λύση».
Όχι. Δεν είναι αυτή η λύση
Όχι φίλε Ρέινι.
Η λύση δεν είναι οι μέθοδοι και οι διαδικασίες.
Οι διαδικασίες πάντα μπορούν να παρακαμφθούν.
Η πραγματική λύση είναι:
- να χτίσουμε συνείδηση ότι η δουλειά πρέπει να γίνεται
- ότι οι κανόνες δεν υπάρχουν για να τους καταπατούμε
- ότι το δίχτυ ασφαλείας δεν είναι για να σκεφτόμαστε πώς θα το σκίσουμε
- ότι η νομιμότητα δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση
Η ευθύνη της κυβέρνησης και τα επικίνδυνα ημίμετρα
Αυτό είναι πρώτιστα καθήκον της κυβέρνησης.
Τα ημίμετρα είναι χειρότερα από τα μέτρα.
Τα ημίμετρα είναι αυτά που σκοτώνουν.
Γιατί τότε είναι που εφησυχάζεις.
Γ.Κ.
