Δεν έκανα ποτέ απολογισμό με νούμερα.
Δεν κάθισα να μετρήσω επιτυχίες, στόχους, checklists.
Ο δικός μου απολογισμός έρχεται πάντα αλλιώς. Αργά. Όταν όλα έχουν ησυχάσει και δεν υπάρχει πια τίποτα να με προστατεύσει από τις σκέψεις μου.
Τότε θυμάμαι.
Θυμάμαι περισσότερο όσα δεν έκανα.
Όχι γιατί είναι περισσότερα.
Αλλά γιατί πονάνε πιο πολύ.
Θυμάμαι εκείνες τις αποφάσεις που έμειναν μισές.
Τις κουβέντες που δεν ειπώθηκαν.
Τα σχέδια που έμειναν στο συρτάρι «μέχρι να βρω χρόνο».
Λες και ο χρόνος είναι κάτι που κάποια στιγμή περισσεύει.
Στο τέλος της χρονιάς δεν μου λείπουν οι αποτυχίες.
Μου λείπει το θάρρος που δεν έδειξα.
Και η αναβλητικότητα;
Δεν ήταν τεμπελιά. Ίσως να ήταν φόβος.
Φόβος να εκτεθώ.
Φόβος να αποτύχω.
Φόβος να πετύχω και να μην αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου.
Κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό.
Για το πόσο βαριά είναι η ευθύνη της αλλαγής.
Υπάρχουν χρονιές που δεν σε βρίσκουν νικητή.
Σε βρίσκουν όρθιο.
Κι αυτό, όσο κι αν δεν φαίνεται, είναι κατόρθωμα.
Γιατί μέσα σε αυτή τη χρονιά άντεξα.
Συνέχισα να σηκώνομαι, ακόμα κι όταν δεν είχα λόγο.
Έκανα πως είμαι καλά, για να μην ανησυχήσει κανείς.
Κράτησα πράγματα μέσα μου, γιατί έτσι έμαθα.
Κι όταν έμενα μόνος, σκεφτόμουν αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι αλλιώς.
Αν άργησα πολύ.
Αν άφησα τη ζωή να προηγηθεί χωρίς εμένα.
Αυτό είναι που πονάει περισσότερο στον απολογισμό.
Όχι το λάθος.
Η καθυστέρηση.
Κι όμως, όσο το σκέφτομαι, κάτι αρχίζει να αλλάζει.
Αν θυμάμαι τόσο έντονα όσα δεν έκανα, σημαίνει ότι τα ήθελα. Ότι υπήρχε μέσα μου ζωή που ζητούσε χώρο.
Και ίσως δεν ήταν αδυναμία που δεν την άφησα να βγει.
Ίσως ήταν ανάγκη να κρατηθώ πρώτα όρθιος.
Δεν ήταν όλες οι χρονιές για άλματα.
Κάποιες ήταν για να μην σπάσω.
Κι αν αυτός ο χρόνος τελειώνει με ένα βάρος στο στήθος και ένα δάκρυ που δεν έπεσε ποτέ, ίσως δεν είναι αποτυχία.
Ίσως είναι το σημάδι ότι ακόμα νιώθω.
Ότι ακόμα θέλω.
Ότι ακόμα μπορώ.
Ο απολογισμός δεν είναι τιμωρία.
Είναι μια σιωπηλή υπόσχεση.
Ότι την επόμενη φορά…
θα αργήσω λιγότερο να ζήσω.
Makis’ iPad Pro
