Πέλοπας Κιάτου: Η ομάδα των παιδικών μου χρόνων αξίζει τη στήριξή μας

Εκατό χρόνια ιστορίας, μια δυναμική παρουσία στη Γ΄ Εθνική και μια προσπάθεια που αξίζει τη στήριξη ολόκληρης της πόλης.

Από το Κιάτο μπορεί να φύγεις, όμως κάποιες αναφορές μένουν μέσα σου. Ο Πέλοπας είναι για μένα μία από αυτές: η ομάδα που θυμάμαι από παιδί, ένα όνομα δεμένο με τον τόπο μου και με τις αναμνήσεις εκείνων των χρόνων. Γι’ αυτό και η φετινή του παρουσία στη Γ΄ Εθνική έχει για μένα μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Βλέπω την ομάδα των παιδικών μου χρόνων να εξελίσσεται, να διεκδικεί θέση ανάμεσα στους πρωτοπόρους και να δίνει στην πόλη λόγους υπερηφάνειας.

Το 1-1 με τον Μιλτιάδη και η μάχη μέχρι το τελευταίο λεπτό

Στον αγώνα απέναντι στον Μιλτιάδη, το τελικό 1-1 άφησε την πίκρα μιας νίκης που χάθηκε στις καθυστερήσεις. Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος έδωσε το προβάδισμα στον Πέλοπα, όμως η ομάδα αναγκάστηκε να αγωνιστεί με δέκα παίκτες από την αρχή του δεύτερου ημιχρόνου.

Κι εκεί φάνηκε κάτι που προσωπικά εκτίμησα περισσότερο από το αποτέλεσμα: μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, τα παιδιά συνέχιζαν να τρέχουν, να καλύπτουν χώρους, να διεκδικούν κάθε μπάλα. Η κούραση ήταν αναπόφευκτη, η παραίτηση όμως δεν βρήκε θέση στο παιχνίδι τους.

Οι ποδοσφαιριστές που ξεχώρισαν

Ο Χρήστος Γκολφινόπουλος, ο Κώστας Καρδάμης, ο Γιάννης Μεσσήνης και ο Βασίλης Ραυτόπουλος ήταν ανάμεσα στους παίκτες που ξεχώρισαν. Ο Οδυσσέας Νικολάου αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς στην άμυνα, ενώ ο τερματοφύλακας Γιάννης Τουργέλης είχε καθοριστική συμβολή στην προσπάθεια να διατηρηθεί το προβάδισμα.

Μαζί με τον σκόρερ Δημήτρη Ραυτόπουλο και όλους τους συμπαίκτες τους, έδωσαν σε ένα απαιτητικό παιχνίδι την εικόνα ενός συνόλου που πιστεύει στις δυνάμεις του και παλεύει ο ένας για τον άλλον.

Βασίλης Μιχαλόπουλος και Βασίλης Γιαννούλας: Η δουλειά πίσω από την ομάδα

Αυτή η εικόνα έχει πίσω της δουλειά. Και εδώ αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στον προπονητή Βασίλη Μιχαλόπουλο. Η συνοχή μιας ομάδας δοκιμάζεται όταν αλλάζουν οι ισορροπίες, όταν χάνεται ένας παίκτης και πρέπει να αναπροσαρμοστεί ολόκληρο το παιχνίδι της.

Ο Πέλοπας ανταποκρίθηκε με πειθαρχία, αλληλοκάλυψη και επιμονή. Η διαχείριση του αγώνα από τον προπονητή και η ανταπόκριση των ποδοσφαιριστών του δείχνουν μια ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης. Ο Μιχαλόπουλος αξίζει αναγνώριση για το αγωνιστικό πρόσωπο που έχει διαμορφώσει και για την πίστη που φαίνεται να έχει καλλιεργήσει στους παίκτες του.

Η προσπάθεια της διοίκησης με περιορισμένο μπάτζετ

Αντίστοιχη αναγνώριση δικαιούται ο πρόεδρος Βασίλης Γιαννούλας. Η ευθύνη να κρατήσεις έναν ιστορικό σύλλογο ανταγωνιστικό στη Γ΄ Εθνική είναι μεγάλη, ιδιαίτερα όταν οι οικονομικές δυνατότητες είναι τόσο περιορισμένες.

Το πενιχρό μπάτζετ του Πέλοπα κάνει ακόμη πιο αξιόλογη τη φετινή προσπάθεια και αναδεικνύει τη σημασία των επιλογών, της οργάνωσης και της καθημερινής φροντίδας.

Στον Γιαννούλα και στους συνεργάτες του αξίζουν συγχαρητήρια επειδή στηρίζουν μια ομάδα που παρουσιάζεται στο γήπεδο με φιλοδοξία και αξιοπρέπεια. Πρόεδρος και προπονητής έχουν διαφορετικές ευθύνες, αλλά η συνεργασία τους κρίνεται τελικά σε αυτό που βλέπει ο κόσμος: ένα σύνολο με αγωνιστική ταυτότητα, αντοχή στις δυσκολίες και διάθεση να διεκδικήσει περισσότερα.

Ο Πέλοπας δίνει σήμερα αυτή την εικόνα και οι άνθρωποι που τη δημιούργησαν αξίζουν έμπρακτη στήριξη για να συνεχίσουν.

Εκατό χρόνια ιστορίας και τιμή στους παλαίμαχους

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η βράβευση των οκτώ παλαίμαχων ποδοσφαιριστών που φόρεσαν την ερυθρόλευκη φανέλα. Στη χρονιά που ο σύλλογος συμπληρώνει εκατό χρόνια ζωής, η τιμή στους ανθρώπους του αποκτά ξεχωριστό βάρος.

Φέρνει στο ίδιο γήπεδο διαφορετικές γενιές και θυμίζει στους σημερινούς παίκτες πόσες προσωπικές ιστορίες κουβαλά η φανέλα τους. Γιατί ένας ιστορικός σύλλογος δεν είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σήμερα, αλλά και όλοι εκείνοι που πέρασαν από την ομάδα, πρόσφεραν, προσπάθησαν και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα.

Γιατί ο Πέλοπας Κιάτου χρειάζεται τη στήριξη της πόλης

Το ίδιο σημαντική είναι η παρουσία του κόσμου. Ένα εισιτήριο, ένα χειροκρότημα ή μια μικρή χορηγία από μια τοπική επιχείρηση έχουν πραγματική αξία για έναν σύλλογο που λειτουργεί με περιορισμένα μέσα.

Οι ομάδες των πόλεων και των χωριών μας χρειάζονται ανθρώπους στην κερκίδα και συμπαραστάτες στην καθημερινότητά τους. Η στήριξη χρειάζεται να συνεχίζεται και όταν το αποτέλεσμα απογοητεύει, όταν η χρονιά δυσκολεύει, όταν ο ενθουσιασμός της καλής πορείας υποχωρεί.

Δεν αρκεί να χειροκροτούμε μια ομάδα μόνο όταν κερδίζει ή όταν βρίσκεται ψηλά στη βαθμολογία. Η πραγματική σχέση με έναν σύλλογο φαίνεται στη διάρκεια, στην παρουσία και στη διάθεση να συμβάλουμε, ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί, ώστε να συνεχίσει να υπάρχει και να εξελίσσεται.

Το μέλλον του Πέλοπα περνά από τις επόμενες γενιές

Έφυγα από το γήπεδο με την αίσθηση ότι ο Πέλοπας έχει χτίσει κάτι που αξίζει να στηρίξουμε.

Κάποτε ήμουν κι εγώ ένα παιδί που έμαθε να αγαπά αυτή την ομάδα. Σήμερα σκέφτομαι τα παιδιά που τη βλέπουν από την κερκίδα και αποκτούν τις δικές τους αναμνήσεις. Παιδιά που μπορεί να φύγουν κάποτε από το Κιάτο, αλλά να κρατήσουν μέσα τους το όνομα του Πέλοπα, όπως συνέβη και με μένα.

Θα ήθελα, χρόνια αργότερα, να επιστρέψουν στο ίδιο γήπεδο και να τη βρουν εκεί: ζωντανή, δυνατή, δεμένη με την πόλη της. Να συνεχίζει να προσφέρει συγκινήσεις, να δημιουργεί αναμνήσεις και να ενώνει γενιές ανθρώπων μέσα από την ερυθρόλευκη φανέλα.

Τα εκατό χρόνια ιστορίας είναι μια σημαντική παρακαταθήκη. Το ζητούμενο, όμως, είναι η ιστορία αυτή να έχει συνέχεια. Και η συνέχεια δεν εξαρτάται μόνο από όσους διοικούν, προπονούν ή αγωνίζονται. Εξαρτάται και από την ίδια την πόλη, από τους φιλάθλους, τις τοπικές επιχειρήσεις και όλους εκείνους που θέλουν να βλέπουν τον τόπο τους να προχωρά.

Ο Πέλοπας Κιάτου αξίζει να έχει ένα μέλλον αντάξιο της ιστορίας του. Και αυτό περνά και από τα δικά μας χέρια.