Ιβάν Σβιτάιλο: «Κρατούσα πάντα μικρό καλάθι, η ζωή μού έδινε πράγματα αλλά με μια καθυστέρηση»

Με αφορμή τη θεατρική του σύμπραξη με τη Βερόνικα Δαβάκη στην Λοκαντιέρα του Γκολντόνι, ο Ιβάν Σβιτάιλο έδωσε συνέντευξη στο ένθετο Enjoy και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια.

Ανάμεσα σε άλλα, δε, ο γοητευτικός ηθοποιός αναφέρθηκε στη μετάβαση από τον χορό στην υποκριτική και τη στιγμή που καθόρισε ουσιαστικά την επαγγελματική του διαδρομή.

Με τίποτα. Κρατούσα πάντα μικρό καλάθι. Η ζωή μού έδινε πράγματα, αλλά πάντοτε με μια καθυστέρηση. Δεν με πείραζε αυτό, βέβαια. Εκείνο που με ενδιέφερε ήταν ότι εγώ, συνειδητά, είχα ξεκινήσει την πορεία μου. Όταν είπα πρώτη φορά στον αδελφό μου ότι δεν θα πήγαινα να δουλέψω στη δική του εταιρία επειδή είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με τον χορό, ήταν μια μεγάλη επανάσταση για μένα.

Αλήθεια, πότε έγινε αυτή η καλλιτεχνική μετάβαση από τον χορό στην υποκριτική; Ποια ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσατε ότι μπορείτε να εξελιχθείτε σε ηθοποιό;

Ήταν κάτι που έγινε συνειδητά όταν γνωρίστηκα με τον Γιάννη Κακλέα το 2006. Ο Γιάννης συνεργαζόταν τότε με τον χορογράφο Κυριάκο Κοσμίδη, με τον οποίο ήμασταν μαζί ως χορευτές στη Λυρική Σκηνή. Εκείνος με έφερε σε επαφή με τον Κακλέα ο οποίος, λόγω και της κόρης του που είναι χορεύτρια, χρησιμοποιούσε συχνά χορευτές στις παραστάσεις του. Όταν γνωριστήκαμε, είχα ήδη κάνει το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος των επιθυμιών μου ως χορευτής.

Θυμάμαι ότι ήταν Πάσχα και είχα έρθει από την Αμερική για να δω τους δικούς μου και να ξαναφύγω, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Γιάννης Κακλέας, ο οποίος μου πρότεινε να κάνουμε τον “Υπηρέτη δυο αφεντάδων”. Αυτή ήταν η στιγμή που αποφάσισα να μη γυρίσω στην Αμερική και συνειδητοποίησα ότι στο πλευρό του Κακλέα θα άρχιζα σταδιακά να διεκδικώ όσα με ενδιέφεραν στην υποκριτική. Νομίζω πως η συνάντηση μαζί του υπήρξε καθοριστική για μένα.

Εκείνος, ως μεγαλύτερος και με διαφορετική επαγγελματική πορεία, θεωρούσε ότι ο χορός δεν έχει μέλλον, ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω από αυτό. Φυσικά, δεν πήρα την απόφαση με γνώμονα το οικονομικό κομμάτι. Απλώς ο χορός ήταν ένα ταξίδι που ήθελα να ανακαλύψω. Προφανώς, λοιπόν, δεν περίμενα τίποτε απ’ όλα αυτά που ήρθαν στην πορεία. Ούτε ότι θα ήμουν μια μέρα με τον Κακλέα και τον Παπαδημητρίου στο θέατρο Τέχνης.