Η Χάρις Αλεξίου βρέθηκε καλεσμένη στο «Στούντιο 4» της ΕΡΤ, το απόγευμα της Τετάρτης, προκειμένου να συνομιλήσει για όλα με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής της εμφάνισης, η τραγουδίστρια γύρισε πίσω στον χρόνο και μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, αλλά και για την ανάγκη να αλλάξει πολλές φορές τη ζωή της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Χάρις Αλεξίου εξομολογήθηκε αρχικά: «δεν ξέρω αν έκανα όνειρα που να ‘χουν σχέση με το τραγούδι ή μ’ αυτό που κάνω τώρα στο θέατρο. Λοιπόν, αισθάνομαι ότι άλλαξα τη ζωή μου αρκετές φορές. Δηλαδή από παιδάκι, οκτώ χρονών, που ήρθα στην Αθήνα με την οικογένεια μου, μετά που χάσαμε τον μπαμπά μου και άρχισε η πιο σκληρή ζωή της επιβίωσης». Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο οικογενειακό περιβάλλον και στις συνθήκες που αντιμετώπισαν όταν βρέθηκαν στην Αθήνα, λέγοντας: «Γιατί φύγαμε από ένα αγροτικό περιβάλλον, ήρθαμε εδώ και βγήκε η μάνα μου να μας συντηρήσει που δεν είχε δουλέψει ποτέ ως τότε στη ζωή της. Μέχρι που κατάφερε αυτή η γυναίκα και έκτισε ξανά ζωή. Δίπλα σ’ αυτήν μάθαινα και γω».
Αναφερόμενη στη σημασία της εργασίας, η Χάρις Αλεξίου πρόσθεσε: «Με την δουλειά, “πρέπει να δουλέψουμε”, αυτό έμαθα. Δουλεύουμε σημαίνει ότι επιβιώνουμε, είμαστε ζωντανοί, μπορούμε να δημιουργήσουμε, τραγουδάμε. Γιατί είμαστε άνθρωποι που κάνουν μια συντροφιά με τους γειτόνους, με τους φίλους. Συνέβαιναν πράγματα πάρα πολύ ωραία μέσα στη φτωχολογιά».
Η ίδια μίλησε ακόμη για την καθημερινότητα στις γειτονιές και τον τρόπο που διαμορφώνονταν οι σχέσεις των ανθρώπων, σημειώνοντας: «Δεν υπήρχε αυτή η μοναξιά και αυτό του να μην γνωρίζεις τον διπλανό σου. Όλοι μας φτιάχναμε μικρές κοινωνίες και αυτές έφτιαχναν τις πιο μεγάλες κοινωνίες. Ο ένας έδινε λόγο στον άλλο, ο άλλος κρινόταν και έκρινε τον άλλον και έτσι κάτι χτιζόταν μέσα σ’ αυτό».
