Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας του ταινίας «Το Μυστικό του Δάσους», ο Χρήστος Κάλλοου βρέθηκε στη ραδιοφωνική εκπομπή Cineπως του Αλέξανδρου Ρωμανού Λιζάρδου στο ΕΡΤNews radio.
Η Καθηγήτρια-Σύμβουλος ΕΑΠ και Επιμελήτρια τεκμηρίωσης στο filmography.gr, (επίσης και συνεργάτης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), η Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη, μοιράστηκε ραδιοφωνικά κάποιες σκέψεις για την προσωπικότητα και το πολυπρόσωπο έργο του ηθοποιού κι τραγουδιστή που επανέρχεται στην ενερό δράση.
Λίγα λόγια για την πλούσια και μυστήρια διαδρομή του Χρήστου Κάλλοου
«Η διαδρομή του απλώνεται σε πολλά επίπεδα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε όλα τα δύσκολα ή εύκολα «τερραίν» στα οποία «έπαιξε»: θέατρο με ουσία, τηλεόραση με ρόλους με απήχηση σε ευρύ κοινό, κινηματογράφο τέχνης και εμπορικό, αλλά και βιντεοταινίες που απέκτησαν τη θέση τους στη συλλογική πολιτισμική μνήμη των θεατών.
Στο θέατρο, η παρουσία του συνδέεται με παραστάσεις που είχαν παλμό και άμεση επαφή με τον θεατή. Εκεί συνδύασε υποκριτικό και ωδικό ταλέντο που τα διοχέτευσε σε πολύ σημαντικά θεατρικά έργα: από τον «Ιησού Χριστό Υπέρλαμπρο Αστέρι» (1978) του σπουδαίου Andrew Lloyd Weber, το «Chicago» (1982) του Bob Fosse έως και την «Ούρσουλα» (1995) του Μπάμπη Τσικληρόπουλου.
Αντίστοιχα και στην τηλεόραση, συμμετείχε σε σειρές που αγαπήθηκαν και κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού και συγχρόνως το εκπαίδευσαν και διαμόρφωσαν το γούστο του: αναφέρομαι κυρίως σε σίριαλ μυθοπλασίας, όπως «Η εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη» (Ερρίκος Ανδρέου, 1985), και σε σειρές με ψυχαγωγικό χαρακτήρα και ιστορικό βάρος για την ιστορία του ελληνικού θεάτρου, όπως τις εξαίρετες «Ιστορίες γραμμένες με νότες» (Γιώργος Δάμπασης, 1983-1984).
Στο σινεμά και στη βιντεοταινία, δεν περιορίστηκε σε δουλειές που τον «στιγμάτισαν» με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Επέλεξε να εργαστεί στον κινηματογράφο τέχνης, βλ. το φιλμ «Ένα σενάριο είναι η ζωή μας» (1985) του Ντίνου Μαυροειδή, αλλά και σε βιντεοταινίες που κουβαλούν μια ιδιαίτερη ενέργεια εποχής. Και, τέλος, μα όχι τελευταίο, έρχεται και η συμμετοχή και η εμπειρία της Eurovision το 1990.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν και οι δυσκολίες. Οι αλλαγές στον χώρο, οι μεταβάσεις από εποχή σε εποχή, οι διαφορετικές συνθήκες παραγωγής. Το πέρασμα από το ένα μέσο στο άλλο, π.χ., από το αναλογικό στο ψηφιακό. Όλα αυτά αποτελούν κομμάτι της πορείας του και αναδεικνύουν μια αντοχή που έχει σημασία.
Μαζί με όλα αυτά, υπάρχει και μια διάθεση χιούμορ, μια ελαφρότητα που ισορροπεί την εμπειρία και κάνει τη διαδρομή του ακόμα πιο ζωντανή. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι ο Χρήστος Κάλλοου γεννήθηκε ένας “jeune comique” και στη συνέχεια δεν έχασε αυτό το χιούμορ. Αρκεί να τον παρατηρήσετε πώς ερμηνεύει κωμικούς ρόλους, στους οποίους είναι απολαυστικός. Και για μένα, είναι αποκαλυπτικές αυτές οι ερμηνείες σε σχέση με αντίστοιχες δραματικές.
Τελικά, αυτό που παραμένει είναι ένας ηθοποιός και τραγουδιστής (να μην ξεχνάμε τη δεύτερη ιδιότητά του) με αναπάντεχο εύρος. Και μια πορεία που συνεχίζει να εξελίσσεται και να συνομιλεί με το παρόν.
Καλή συνέχεια σε ό,τι έρχεται, κύριε Κάλλοου!».
Η Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη έχει φωτίσει όσο καμία άλλη τις ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’80 ενώ φρόντισε να αποδόσει δικαιοσύνη στο παρεξηγημένο είδος της βιντεοκασέτας.
Μπορείτε να διαβάσετε τις σκέψεις της στο καινούριο της βιβλίο «Ταχύτητα και αγάπη: Ο νέος εμπορικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1980» αλλά και στη βίβλο όσων αγαπάνε τις βιντεοκασέτες, το «Η ελληνική βιντεοταινία (1985-1990), Ειδολογικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις».
