Δεν είναι στις συνήθειές μου να γράφω για πρόσωπα του χώρου της Υγείας. Ούτε για γιατρούς, ούτε για θεσμικούς ρόλους, ούτε για ανθρώπους που κινούνται μακριά από τον κόσμο της τέχνης και της προσωπικής αφήγησης που συνήθως με απασχολεί. Υπάρχουν όμως στιγμές που η ίδια η ζωή – και φυσικά η επικαιρότητα – σε αναγκάζει να σταθείς λίγο πιο προσεκτικά απέναντι σε κάποιους ανθρώπους.
Και υπάρχουν κι εκείνες οι περιπτώσεις που σε κάνουν να σταματήσεις, να ακούσεις και τελικά να πεις:
«Ναι, αυτό αξίζει να ειπωθεί».
Η Ματίνα Παγώνη ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία.
Όχι γιατί αναζήτησε τη δημοσιότητα.
Όχι γιατί επεδίωξε να γίνει πρόσωπο της επικαιρότητας.
Αλλά γιατί, σε περιόδους που ο θόρυβος ήταν μεγαλύτερος από την ουσία, εκείνη επέλεξε να μιλά καθαρά, με ευθύνη και σταθερότητα.
Γιατρός με μακρά πορεία στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει πίεση, τι σημαίνει ευθύνη και τι σημαίνει να καλείσαι να πάρεις αποφάσεις όταν δεν υπάρχει περιθώριο για λάθος. Η παρουσία της όλα αυτά τα χρόνια δεν χαρακτηρίστηκε από εντυπωσιασμούς, αλλά από συνέπεια και σταθερότητα — από τη σιωπηλή, καθημερινή δουλειά που δεν φαίνεται, αλλά κρατά όρθιο ένα ολόκληρο σύστημα.
Και ίσως γι’ αυτό, όταν μιλά, ο κόσμος ακούει.
Ακόμη και σήμερα, σε μια περίοδο όπου καταγράφεται έξαρση ιώσεων και διαφορετικών ιών που ταλαιπωρούν τον πληθυσμό, η στάση της παραμένει η ίδια: ψύχραιμη, καθαρή, καθησυχαστική χωρίς να είναι εφησυχαστική. Ενημερώνει με απλά λόγια, χωρίς πανικό, χωρίς υπερβολές. Μιλά έτσι ώστε να καταλαβαίνει ο καθένας τι συμβαίνει και τι πρέπει να κάνει — και αυτό, ειδικά στις μέρες μας, είναι ανεκτίμητο.
Δεν είναι τυχαίο ότι διατηρεί άριστη συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και τον Υπουργό Άδωνη Γεωργιάδη. Όχι σε επίπεδο εντυπώσεων, αλλά σε επίπεδο ουσίας. Η συνεργασία αυτή δείχνει κάτι πολύ απλό: ότι όταν υπάρχει σοβαρότητα, γνώση και διάθεση για δουλειά, τα πράγματα μπορούν να προχωρήσουν. Και η ίδια, με τη στάση της, αποδεικνύει πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο της όχι ως τίτλο, αλλά ως ευθύνη.
Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει, τελικά, δεν είναι μόνο η επιστημονική της κατάρτιση. Είναι ο τρόπος που στέκεται απέναντι στον κόσμο. Χωρίς ύφος αυθεντίας. Χωρίς ανάγκη επιβεβαίωσης. Με μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη γνώση και στην ανθρώπινη προσέγγιση.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο της παρουσίας της: ότι μέσα σε μια εποχή φωνών, θορύβου και σύγχυσης, παραμένει μια σταθερή φωνή λογικής. Μια παρουσία που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί.
Γι’ αυτό και, ναι — παρότι δεν είναι το αντικείμενό μου, παρότι δεν συνηθίζω να γράφω τέτοια κείμενα — αυτό το άρθρο έπρεπε να γραφτεί. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, απλώς με τον τρόπο που κάνουν τη δουλειά τους, μας θυμίζουν πώς θα έπρεπε να λειτουργούν όλα.
Και η Ματίνα Παγώνη είναι ένας από αυτούς.
Μ.Π
